Πόσο πράσινο είναι το Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας;

Αναδημοσίευση από: https://anemosananeosis.gr

 

 της Μαργαρίτας Καραβασίλη

Αρχιτέκτων d.p.l.g. Πολεοδόμος – Χωροτάκτης Msc

τ. Ειδική Γραμματέας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας στο ΥΠΕΚΑ

 

Στον πυρήνα μιας πρωτοφανούς προσπάθειας ανάκαμψης της ΕΕ βρίσκεται ο Μηχανισμός Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, ένας Μηχανισμός των 672,5 δισ. € στο πλαίσιο του σχεδίου ανάκαμψης της ΕΕ από τον COVID-19, (Σχέδιο «Next Generation EU»), των 750 δισ. € συνολικά, αποτελεί ιστορικό βήμα προόδου για την Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς δίνει συνέχεια και προοπτική στους φιλόδοξους στόχους της «Πράσινης Συμφωνίας» επιχειρώντας να πυροδοτήσει μια εκ βάθρων πράσινη, υγιή και δίκαιη ανάκαμψη για την Ευρώπη.

Χάρη στον Μηχανισμό Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, τα κράτη μέλη θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας COVID-19, ενώ παράλληλα οι οικονομίες τους θα μπορέσουν να προχωρήσουν στην πράσινη και την ψηφιακή μετάβαση και να γίνουν πιο βιώσιμες και ανθεκτικές.

Στο πλαίσιο αυτό ζητήθηκε από όλες τις χώρες της ΕΕ να καταρτίσουν την δική τους Εθνική δέσμη προγραμμάτων, μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων, προκειμένου να λάβουν στήριξη και χρηματοδότηση από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό, με εστίαση σε έξι βασικούς τομείς πολιτικής:

(α) πράσινη μετάβαση,

(β) ψηφιακό μετασχηματισμό,

(γ) έξυπνη, βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη και απασχόληση,

(δ) κοινωνική και εδαφική συνοχή,

(ε) υγεία και ανθεκτικότητα και

(στ) πολιτικές για την επόμενη γενιά, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης και των δεξιοτήτων

Ο κορωναϊός και ο επείγον χαρακτήρας μιας οικονομικής μεταρρύθμισης

Από τον Paolo Raimondi

Αναδημοσίευση από Sputnik Italia 

Σε μια εποχή που η πανδημία του  κοροναϊού επιβάλλει αναδιοργανώσεις και όρια συμπεριφοράς στον πολίτη και στους πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς θεσμούς των διαφόρων χωρών, είναι σοβαρό και απαράδεκτο να συμπεριφέρεται ανεύθυνα η Οικονομία της Αγοράς. Ακριβώς όπως έκανε πάντα πριν και μετά τη μεγάλη κρίση του 2008.

Είναι παραπλανητικό να αποδοθεί η ευθύνη για τις συνεχιζόμενες οικονομικές κρίσεις μόνο σε κοροναϊούς. Η πανδημία ισοδυναμεί με ένα καταστροφικό γεωπολιτικό γεγονός που μπορεί να προκαλέσει μια νέα και επικίνδυνη κρίση σε μια ήδη επισφαλή κατάσταση.

Τα τελευταία 10 χρόνια  το συνολικό οικονομικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει επιδεινώσει την κατάσταση του σε όλους τους τομείς. Σε σχέση με το παγκόσμιο και το περιφερειακό ΑΕΠ, τα δημόσια και εταιρικά χρέη ιδιωτικών εταιρειών δυστυχώς αυξήθηκαν σημαντικά.

Διάφορες οικονομικές φούσκες, ιδίως στις ΗΠΑ, αλλά και αλλού, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, έχουν αυξηθεί. Πρόκειται για εξωχρηματιστηριακά παράγωγα και φούσκες υποθηκών ακινήτων, για την αγορά αυτοκινήτων και γενικά για τα χρέη των καταναλωτών, ακόμη και για τα δάνεια σπουδαστών. Ακόμα και το χρηματιστήριο της Wall Street και, σε μικρότερο βαθμό, τα άλλα, έχει αυξηθεί δραματικά, με αδικαιολόγητο τρόπο και σε καμία περίπτωση ανάλογο με την πραγματική απόδοση των εισηγμένων εταιρειών.

Κοινωνική καινοτομία: Απαντήσεις από τους οργανωμένους πολίτες

Αναδημοσίευση από: https://www.citybranding.gr/

Marc Pradel

Δημοσιεύθηκε στο Barcelona metropolis

Την μετάφραση επιμελήθηκε η Μαρία Βασιλάκη

 

Marc Pradel*

Μπροστά στις  νεοφιλελεύθερες φωνές στη μετά  κρίση εποχή, που στοχεύουν να ενισχύσουν την ατομική ευθύνη, η κοινωνία των πολιτών οργανώθηκε για να δώσει μια συλλογική απάντηση στις συνέπειες της κρίσης. Η κοινωνική καινοτομία που έχει προκύψει σε πολλές πόλεις, συνεπάγεται μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στην παροχή ιδεών και πρωτοβουλιών για νέες κοινωνικές ανάγκες, στις οποίες τόσο το κράτος όσο και η αγορά έχουν σταματήσει να δίνουν προτεραιότητα.

Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2007 και οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόστηκαν στη συνέχεια έχουν επιφέρει δραματικές επιπτώσεις στις πόλεις και έχουν προκαλέσει την ανάγκη για νέες λύσεις στις αναδυόμενες κοινωνικές προκλήσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συζητήσεις για την κοινωνική καινοτομία έχουν ευδοκιμήσει στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου, προσελκύοντας την προσοχή της Δημόσιας Διοίκησης και μιας μερίδας του ιδιωτικού τομέα. Το άρθρο αυτό αναδεικνύει την ικανότητα των πολιτών για καινοτομία, οι οποίοι οργανώνονται ως κοινωνία πολιτών ή ως μέλη κοινωνικών κινημάτων στις πόλεις γενικότερα και ειδικότερα στις ισπανικές πόλεις. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ο κεντρικός ρόλος των Τοπικών Θεσμών, καθώς αυτοί είναι που καθιερώνουν δημιουργικούς δεσμούς με αυτούς τους πολίτες και αντιστρόφως.

Νόμος Κατσέλη: Διαχρονικός και όσο ποτέ αναγκαίος

Tου Δημήτρη Σπυράκου

Διδάκτωρ Νομικής - δικηγόρος. 

Ως γενικός γραμματέας Καταναλωτή 

είχε την ευθύνη σύνταξης του νόμου Κατσέλη.

Ο νόμος 3869/2010 (νόμος Κατσέλη) θεσπίστηκε ως βασικό εργαλείο για την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης, ενός προβλήματος δηλαδή που αντιμετωπίζουν όλες οι σύγχρονες κοινωνίες, ιδίως μετά την απελευθέρωση των πιστώσεων και τη συνακόλουθη πιστωτική επέκταση. Δεν σχεδιάστηκε για την αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης και δεν είχε, ασφαλώς, ποτέ μεταβατικό χαρακτήρα. Ανάλογες, άλλωστε, νομοθεσίες «πτώχευσης ιδιωτών» ή «ρύθμισης των χρεών» έχουν αναπτυχθεί σε όλες σχεδόν τις αναπτυγμένες χώρες. Γεγονός, όμως, είναι ότι στις συνθήκες οικονομικής κρίσης ο νόμος Κατσέλη προσέλαβε ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Η οικονομική κρίση δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στην εποχή της αμέριμνης -και ασύδοτης- πιστωτικής επέκτασης και στην πραγματικότητα που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τα νοικοκυριά. Η συρρίκνωση των μισθών και συντάξεων, η ανεργία, η υποχώρηση των αξιών ακινήτων, κατέστησαν για πολλά νοικοκυριά αδύνατη την εξυπηρέτηση των πιστώσεων. Το μελλοντικό εισόδημα, με το οποίο υπολόγιζαν οι καταναλωτές, δεν υπάρχει. Οι κυβερνήσεις και η Τράπεζα της Ελλάδος απέτυχαν να αναπτύξουν αποτελεσματικές πολιτικές προσαρμογής των χρεών εν όψει των διαστάσεων του φαινομένου. Η κυρίαρχη επιλογή της ανάθεσης της αντιμετώπισης του προβλήματος στα ίδια τα πιστωτικά ιδρύματα δεν απέδωσε τους επιθυμητούς καρπούς. Σε αυτή την κατάσταση είναι γεγονός ότι ο νόμος Κατσέλη αποτέλεσε για χιλιάδες νοικοκυριά το μοναδικό καταφύγιο για να επιδιώξουν τον απεγκλωβισμό τους από την υπερχρέωση, να διασώσουν τη μοναδική τους κατοικία, αποζημιώνοντας πάντως τους πιστωτές, και να διαφυλάξουν αξιοπρεπείς συνθήκες οικογενειακής διαβίωσης.

Νέο Προεδρικό Διάταγμα για τις Χρήσεις Γης. Τι αλλάζει.

Πηγή: http://www.aftodioikisi.gr/  

Σύμφωνα με ενημερωτικό σημεωμα του ΥΠΕΝ, με το νέο Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ) (59/2018) των χρήσεων γης προσαρμόζονται στη σύγχρονη πραγματικότητα οι προβλέψεις του προηγούμενου ΠΔ (166/Δ’) και αντιμετωπίζονται τα προβλήματα που δημιούργησε ο παλιός νόμος 4269/2014.

Aναλυτικά:

Με την κατάργηση του νόμου και την αντικατάσταση του από το παρόν σε ό,τι αφορά στις χρήσεις γης (και από το ν. 4447/2016 σε ό,τι αφορά στο σύστημα χωρικού σχεδιασμού) επαναφέρουμε την κανονικότητα:

·         τόσο ως προς τον ρόλο που διαδραματίζει ο πολεοδομικός σχεδιασμός στην υλοποίηση της πολιτικής χρήσεων γης

·         όσο και ως προς τον προληπτικό έλεγχο νομιμότητας από το ΣτΕ των κατηγοριών χρήσεων γης, στη βάση προσαρμογής και εξειδίκευσης στις ιδιαιτερότητες, ανάγκες και επιλογές των τοπικών κοινωνιών.

Το νέο σύστημα κατηγοριοποίησης των χρήσεων γης ανταποκρίνεται στις σύγχρονες προκλήσεις και νέες ανάγκες έχοντας ως βασικούς άξονες:

·         τη διατήρηση της ζωντάνιας και συνοχής των ελληνικών πόλεων

·         τη στήριξη της επιχειρηματικότητας

·         την ανάδειξη της σημασίας του εξωαστικού χώρου

Επίσης, στοχεύει:

·         στη βελτίωση της λειτουργίας των ελληνικών πόλεων και της ποιότητας ζωής των κατοίκων τους

·         στην οργάνωση των παραγωγικών δραστηριοτήτων με τρόπο ώστε να μειώνονται οι δυσλειτουργίες και οι συγκρούσεις που απορρέουν από την ανάμιξη ασύμβατων μεταξύ τους χρήσεων

Το Φ.Ε.Κ. του  ΠΔ.59/29.6.2018 ΕΔΩ

Περιεχόμενο

Η αναζήτηση της Δίκαιης Πόλης

Οι πόλεις υπήρξαν ανέκαθεν τόποι εκδήλωσης αστικών κινημάτων, άλλοτε μεγαλύτερης και άλλοτε μικρότερης εμβέλειας, ως αποτέλεσμα των κοινωνικών αντιθέσεων και των διεκδικήσεων συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Κατά την τρέχουσα οικονομική κρίση, οι κοινωνικές εντάσεις πολλαπλασιάστηκαν και εκδηλώθηκαν αρκετές φορές μέσα από πολιτικές αντιπαραθέσεις ή/και βίαιες συγκρούσεις, συχνά σε συνδυασμό με την αμφισβήτηση του συνολικού οικονομικού και πολιτικού συστήματος, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις του ευρωπαϊκού νότου. Σε πολλές περιπτώσεις τα σύγχρονα αστικά κινήματα συνδέθηκαν με την αναζήτηση εναλλακτικών μορφών συλλογικής οργάνωσης, όπως διάφορες μορφές κοινωνικής οικονομίας, ως μέσο εξόδου από την κρίση.

Η ανάγκη αντιμετώπισης των πρόσθετων κοινωνικών και γεωγραφικών αδικιών και ανισοτήτων που προκαλεί η τρέχουσα κρίση καθιστά επίκαιρο το ζήτημα της δίκαιης πόλης, μιας πόλης που εξασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση όλων των πολιτών στη λήψη αποφάσεων, στις ευκαιρίες και τις εξυπηρετήσεις που προσφέρει η πόλη. Καθώς η αναζήτηση της δίκαιης πόλης συνδέεται με ζητήματα νομιμοποίησης της εξουσίας και κατανομής του παραγόμενου κόστους και οφέλους, δεν υπάρχουν εύκολες και αναμφισβήτητες απαντήσεις. Ένα πειστικό όραμα μιας δίκαιης πόλης θα πρέπει να εξηγήσει πώς θα επιτύχει ταυτόχρονα κοινωνική ευημερία και ισότητα, προσφέροντας περισσότερες ευκαιρίες ανάπτυξης που οδηγούν στη δημιουργία θέσεων εργασίας και προωθούν την κοινωνική συνοχή.

Η δίκαιη πόλη θα πρέπει να ενσωματώσει δημιουργικά όλες τις κοινωνικές ομάδες πέραν του αυτονόητου ενδιαφέροντος για τις μη προνομιούχες ομάδες. Η σύνθεση των επιδιώξεων όλων των κοινωνικών ομάδων και η ισότιμη πρόσβαση στις ευκαιρίες της αστικής ανάπτυξης σε σχέση με την επιδίωξη πραγματικής ισότητας θα πρέπει να αποτελέσουν τον άξονα του οράματος της δίκαιης πόλης. Η συμμετοχή στις αποφάσεις και ο δημοκρατικός πλουραλισμός δεν αρκούν ούτε για να άρουν την κυριαρχία ομάδων που διαθέτουν περισσότερες πηγές δύναμης και γνώσης ούτε για να αποτρέψουν τις ακραίες καταστάσεις και συμπεριφορές όπως είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός και η άσκηση βίας. Η δίκαιη πόλη θα πρέπει να επιλύει θεσμικά και συναινετικά τα ζητήματα που αναπόφευκτα θα προκύπτουν, μέσω της αναγνώρισης και του σεβασμού των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, τα οποία δεν θα μπορούν να περιορίζονται ούτε από συγκυριακές πλειοψηφίες ούτε από δυναμικές μειοψηφίες.

Η εφαρμογή των αρχών της δίκαιης πόλης συνεπάγεται συνεχή αξιολόγηση των αποτελεσμάτων, αλλά και κατανόηση του γεγονότος ότι η πραγματοποίηση των οραμάτων συνδέεται με τα πραγματικά δεδομένα. Στο βαθμό που οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διαφορές και συγκρούσεις παράγονται από εγγενείς δομές και αντιφάσεις της αστικής ανάπτυξης, το αίτημα για μια δίκαιη πόλη, θα αποτελεί επίκαιρο και διαρκές αίτημα αυτογνωσίας και κριτικού αναστοχασμού.

Πηγή:

http://gkafkala.webpages.auth.gr/site/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7/agenda/

Το ποδήλατο στην Πόλη.

Θάνος Βλαστός

Ευθύμιος Μπακογιάννης

Απόσπασμα από την μελέτη  "Ποδήλατο στις Ελληνικές Πόλεις  ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ"

Ολόκληρη η μελέτη ΕΔΩ

1. Ποιο θα ήταν το καλύτερο ξεκίνημα;

Ένταξη του ποδηλάτου στην πόλη κάθε άλλο παρά σηµαίνει ότι αντιµετωπίζονται το κυκλοφοριακό και πολεοδοµικό καθεστώς ως δεδομένα και ότι το μόνο ζητούµενο για το ποδήλατο είναι να προσαρµόζεται στα χαρακτηριστικά τους.

Αντίθετα, ένταξη του ποδηλάτου σηµαίνει προοδευτική αλλαγή του καθεστώτος απόλυτης κυριαρχίας του αυτοκινήτου σε ένα διαφορετικό, που θα υπακούει σε νέες προτεραιότητες, συνεπείς με τις αρχές της βιώσιµης κινητικότητας.

Όταν µια Δηµοτική Αρχή αποφασίσει να εντάξει το ποδήλατο στην πόλη, σηµαίνει ότι έχει κατανοήσει τα προβλήµατα και ότι παράλληλα µε το ποδήλατο είναι έτοιμη να αλλάξει πολλά από εκείνα που τραυµατίζουν την ποιότητα ζωής και το περιβάλλον της πόλης. Η ένταξη λοιπόν του ποδηλάτου δίνει την ευκαιρία για ριζικές αλλαγές, π.χ.

• μονοδρομήσεις αμφίδρομων,

• αντιδρομήσεις μονόδρομων,

• πεζοδρομήσεις,

• αλλαγές στην ιεράρχηση δρόµων, µε κατά κανόνα την συγκοινωνιακή τους υποβάθµιση που θα επιτρέψει την πολεοδοµική και αισθητική τους αναβάθµιση, όπως τη δηµιουργία δρόµων ήπιας κυκλοφορίας, τοπικού χαρακτήρα δρόµων κ.λπ.

Ένα από τα πρώτα ερωτήµατα που θα θέσει µια Δηµοτική Αρχή όταν αποφασίσει να πάρει κάποιες αρχικές πρωτοβουλίες για το ποδήλατο είναι το από πού να ξεκινήσει. Είναι πιθανό ότι θα επιθυµούσε, µε τα περιορισµένα κονδύλια που θα διέθετε, να δείξει στους πολίτες:

• ότι είναι καλά διαβασµένη, ότι έχει µελετήσει το τι σηµαίνει ποδήλατο και έχει αντιληφθεί ποιες είναι οι προϋποθέσεις για την ασφαλή και ευχάριστη κίνησή του,

• ότι γνωρίζει καλά τα γενικότερα προβλήµατα πόλης και ότι θα εντάξει το ποδήλατο στη φαρέτρα των πολιτικών για την αντιµετώπισή τους,

• ότι έχει φιλόδοξους στόχους για την πόλη, το περιβάλλον και τη βιώσιµη κινητικότητα,

• ότι αντιλαµβάνεται τη σηµασία της δηµόσιας διαβούλευσης και της συµµετοχής των πολιτών στους σχεδιασµούς για την επιτυχή υλοποίηση ενός φιλόδοξου προγράµµατος για µια διαφορετική πόλη,

• ότι ανοίγει το δρόµο για να ακολουθήσουν και άλλα έργα, αφού το ποδήλατο συνδέεται µε την προοπτική µακροπρόθεσµης ανάπλασης της πόλης στο σύνολό της.

Σε διαβούλευση το Σχέδιο Δράσης για την Αειφόρο Ενέργεια και το Κλίμα του Δήμου Χαλκιδέων

 Ολόκληρο το κείμενο του ΣΔΑΕΚ Δήμου Χαλκιδέων ΕΔΩ

Το Σύμφωνο των Δημάρχων αποτελεί μία από τις σημαντικότερες Ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες με την οποία η κάθε Τοπική Αυτοδιοίκηση αποκτά νέες προοπτικές με στόχο την αποτελεσματική λειτουργία και τον αυξημένο ρόλο της στα πλαίσια προστασίας του περιβάλλοντος και της διαχείρισης της τοπικής οικονομίας. Για τον ενεργειακό σχεδιασμό του κάθε δήμου κρίνεται αρχικά απαραίτητος ο προσδιορισμός του στόχου για τη μείωση των εκπομπών αερίων CO2 μέχρι το 2030 επιλέγοντας δράσεις Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) και Εξοικονόμησης Ενέργειας (ΕΞΕΝ) που ταιριάζουν στο προφίλ του εκάστοτε δήμου.

Ο Δήμος Χαλκιδέων στις 23 Νοεμβρίου 2016 προσχώρησε στο Σύμφωνο των Δημάρχων με απώτερο σκοπό την επίτευξη, ή ακόμα και την υπέρβαση του στόχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μείωση των εκπομπών κατά 40% μέχρι το 2030. Οι βασικοί άξονες ως προς τους οποίους σκοπεύει να κινηθεί είναι: η αύξηση της ενεργειακής του αποδοτικότητας, η αύξηση της χρήσης ΑΠΕ στην επικράτειά του, και η εμπλοκή και κινητοποίηση των πολιτών στη διαδικασία περιβαλλοντικών και ενεργειακών δράσεων.

Για την απογραφή των εκπομπών CO2 επιλέχθηκε ως έτος αναφοράς το 2013 και αναζητήθηκαν / υπολογίστηκαν καταναλώσεις για τους παρακάτω τομείς:

Εργαστήριο πολιτών: Η σημασία της συμμετοχής

Ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια του προγράμματος ΠΟΛΗ2 είναι τα εργαστήρια που διοργανώνονται ώστε να καθοδηγήσουν τους ενδιαφερόμενους να εξελίξουν τις ιδέες τους σε πραγματοποιήσιμες και βιώσιμες προτάσεις. Το πρώτο ολοήμερο εργαστήριο έγινε κιόλας στο Σεράφειο του δήμου Αθηναίων, το Σάββατο 31 Μαρτίου.

Στην πρώτη αυτή μεγάλη συνάντηση, έγινε ενημέρωση για τις προσκλήσεις  ενδιαφέροντος  που ανακοινώθηκαν για τους θεματικούς άξονες «ΓΕΙΤΟΝΙΑ», «ΔΡΟΜΟΣ», «ΚΤΙΡΙΟ» αλλά μπήκαμε και «στα βαθιά». Οι επιμελητές μοιράστηκαν μαζί μας παραδείγματα και ιδέες για παρεμβάσεις σε κάθε άξονα, ενώ και οι συμμετέχοντες κουβέντιασαν για τη δική τους εμπειρία από τις γειτονιές τους και την ανάγκη τους να αναδιαμορφώσουν το δημόσιο χώρο για να γίνει πιο προσβάσιμος, πιο φιλικός, πιο «δικός» τους.

Εργαστήρια πολιτών: η σημασία της συν-δημιουργίας

Το λανσάρισμα της ιστοσελίδας του ΠΟΛΗ2 (http://www.polis2.thisisathens.org/) συνέπεσε με τα πρώτα εργαστήρια που διοργανώνουμε για την εξέλιξη των προτάσεών σας. Πού αλλού; Στο Σεράφειο του δήμου Αθηναίων. Διαβάζοντας αναλυτικά την περιγραφή του προγράμματος θα καταλάβεις ότι τα εργαστήρια, που θα γίνουν υπό την επίβλεψη της ομάδας έργου και φυσικά των εξειδεικευμένων επιμελητών για κάθε θεματικό άξονα παρέμβασης, βρίσκονται στην καρδιά της φιλοσοφίας του ΠΟΛΗ2.