Να σκεφθούμε αλλιώς για το περιβάλλον και την προστασία του



Δημήτρης Ι. Κατσούλης

Η πρόσφατη καταστροφική πυρκαγιά στην Εύβοια ήταν η ευκαιρία να  ξαναστηθεί το ίδιο σκηνικό του ανταγωνισμού των αρμοδίων και αναρμοδίων μπροστά στις φλόγες και πάνω στις στάχτες.  Είναι πάντως παραδεκτό ότι η συχνότητα και η ένταση των πυρκαγιών στον τόπο μας και ειδικότερα από το τραγικό Αύγουστο του 207 και μετά έχουν συσσωρεύσει στις τοπικές αρχές αλλά και στους κατοίκους αρκετή και πάντοτε χρήσιμη εμπειρία έτσι ώστε μόνο η ένταση των καιρικών φαινομένων αλλά και η ετοιμότητα και επάρκεια του συγκεντρωτικά διαχειριζόμενου κρατικού μηχανισμού μπορεί ίσως να προδώσει ή να μειώσει.
Αυτή την εμπειρία οφείλουν οι τοπικές αρχές και ιδίως η Αυτοδιοίκηση του νομού να την ενισχύουν, να την οργανώνουν και κυρίως να την αναβαθμίζουν. Η ιστορία έχει δείξει ότι μία πυρκαγιά ιδίως σε συνθήκες ισχυρών ανέμων πρέπει να αντιμετωπίζεται τις πρώτες στιγμές. Μετά όλα γίνονται δύσκολα. Γιαυτό είναι φρόνιμο να προνοεί κανείς κυρίως προς δύο κατευθύνσεις: Πρόληψη με υποδομές πρόσβασης και υδροδότησης και Οργάνωση του Εθελοντισμού όχι μόνο για την κατάσβεση αλλά κυρίως για την περιφρούρηση των δασών. Σχέδια εκκένωσης οικισμών πρέπει να υπάρχουν όχι μόνο στο συρτάρι του Δήμαρχου αλλά και στην γνώση των κατοίκων. Όλα αυτά οργανώνονται στον «ανύποπτο χρόνο» πριν από την αντιπυρική περίοδο.
Το κυριότερο όμως είναι άλλο.

Giovanni Allegretti – Συμμετοχικός προϋπολογισμός: Αποφάσεις των πολιτών στον ‘πυρήνα’ της εξουσίας



Στη βάση τους, οι Συμμετοχικοί Προϋπολογισμοί στρέφουν τις αποφάσεις για τον προϋπολογισμό στους πολίτες που δέχονται την επίδρασή τους, δημιουργώντας δημόσια πεδία όπου οι πολίτες μπορούν να συζητούν και να ιεραρχούν όλες τις προτεραιότητες της πόλης (σπάνιο) ή να επιλέγουν κάποιες νέες επενδύσεις που επιδρούν σε ένα (μεγαλύτερο ή μικρότερο) ποσοστό του δημοτικού προϋπολογισμού. Οι Συμμετοχικοί Προϋπολογισμοί, όμως, μπορούν να έχουν μέλλον μόνο εάν προχωρήσουν πέρα από έναν ‘μινιμαλιστικό’ τυπικό ορισμό και μπορέσουν να αντιμετωπίσουν μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες προκλήσεις, λέει ο Giovani Allegretti. 

Ο λεγόμενος ‘Συμμετοχικός Προϋπολογισμός’ (PB), που αποτελεί αντικείμενο πειραμάτων σε περισσότερες από 80 πόλεις στην Ευρώπη (και πρόσφατα στον Καναδά) είναι μια από τις πιθανές απαντήσεις στην αυξανόμενη αίσθηση πολιτικής δυσαρέσκειας που έπληξε τις δυτικές δημοκρατίες από τις αρχές της δεκαετίας του’90, και που στα συμπτώματά της συγκαταλέγονται οι ολιγάριθμες προεκλογικές συγκεντρώσεις, οι πτωτικοί αριθμοί των κομματικών μελών και η αυξανόμενη αποξένωση μεταξύ πολιτικών και πολιτών.
Την ώρα που η επικράτηση μιας νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας είχε ως αποτέλεσμα μια μεγαλύτερη έμφαση στην ιδιωτικοποίηση, την κατάργηση των κανονισμών και τις δυνάμεις της αγοράς, ορισμένες τοπικές κυβερνήσεις (θεωρώντας καθήκον τους να αποτελούν προνομιακό χώρο για ‘πειραματισμό’ σε νέα μονοπάτια) προσπάθησαν να ανταποκριθούν στα αιτήματα των πολιτών, τις πιέσεις του ανταγωνισμού και την ανάγκη μιας γραφειοκρατικής μεταρρύθμισης, αυξάνοντας τη συμμετοχή των πολιτών στη διακυβέρνηση.

Μια απόπειρα ορισμού

Συζητώντας για τη δημιουργική βιομηχανία


 

#Γιώργος Σάρλης, Πολιτιστικός διαχειριστής MSc
#Ανδρέας Τσιλίρας, Πολιτιστικός διαχειριστής MSc
Συνιδρυτές Mosaic ΚΟΙΝΣΕΠ

Η πολιτιστική και δημιουργική βιομηχανία δεν μπορεί πια να θεωρείται κάτι καινούριο στην Ελλάδα. Έχουν περάσει δεκατρία χρόνια από τότε που ο όρος πρωτοαναφέρθηκε σε επίσημο έγγραφο (άρθρο 4 του Ν. 3520/2006 «Κύρωση της Σύμβασης για την προστασία και την προώθηση της πολυμορφίας των πολιτιστικών εκφράσεων»), το υπουργείο Πολιτισμού έχει από το 2016 την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη του κλάδου*, ενώ αυτή την περίοδο υλοποιούνται ευρωπαϊκά, διακρατικά και άλλα έργα, καθώς και προγράμματα ΕΣΠΑ που απευθύνονται αποκλειστικά ή κατά μεγάλο μέρος στον συγκεκριμένο τομέα. Τότε γιατί ακόμα δυσκολευόμαστε να συζητήσουμε τον όρο και να μπούμε στην ουσία του;

Έχοντας αναλάβει (για λογαριασμό της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και του Επιμελητηρίου Αχαΐας) μαζί με μια ευρεία ομάδα επιστημόνων, την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη χαρτογράφησης και διάγνωσης αναγκών του κλάδου των δημιουργικών και πολιτιστικών βιομηχανιών στη Δυτική Ελλάδα, βρεθήκαμε από την αρχή μπροστά στην πρόκληση του πώς θα συνδιαλλαγούμε με μια υπαρκτή μεν κοινότητα, η οποία όμως ακόμα δεν έχει τη γνώση και την αίσθηση ότι ανήκει εκεί.

Ο τυπικός και κοινά αποδεκτός σε Ελλάδα και Ευρώπη ορισμός δεν επιτρέπει παρερμηνείες για το ποιοι εντάσσονται σε αυτή την, ευρεία αλλά συγκεκριμένη και πολύτιμη για την ευρωπαϊκή οικονομία, κατηγορία. Αφορά «όλες τις επιχειρήσεις παραγωγής εμπορεύσιμων αγαθών υψηλού αισθητικού ή συμβολικού χαρακτήρα που η χρήση τους αποσκοπεί στον ερεθισμό των βιωματικών αντιδράσεων του καταναλωτή. Το τελικό αγαθό ή υπηρεσία αποτελεί προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας και υπάγεται στη νομοθεσία περί προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων»*.

Επαναπροσδιορίστε την έξυπνη πόλη




Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο Barcelona Metropolis.
Την μετάφραση επιμελήθηκε η Μαρία Βασιλάκη.

Η υποδομή της πόλης προσφέρει σημαντικές νέες ευκαιρίες κέρδους και εξουσίας, γεγονός που τις καθιστά ιδιαίτερα επιθυμητές για ιδιωτικές πλατφόρμες όπως το Google, το Uber και το Baidu. Το τελικό αποτέλεσμα της ανάπτυξης των επιχειρηματικών μοντέλων που βασίζονται στην εξαγωγή δεδομένων είναι ένας αστικός χώρος που σχεδιάστηκε από και για τα δεδομένα και τα κέρδη των σημερινών μονοπωλίων πλατφόρμας. Η Βαρκελώνη, με το project DECODE, κάνει εντυπωσιακές προσπάθειες για να επανεξετάσει την έξυπνη πόλη από την πλευρά των πολιτών.
Το 2007 συνέβη ένα σημαντικό γεγονός: για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, περισσότερο από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε σε αστικό χώρο. [1] Οι πόλεις έχουν γίνει το πρωταρχικό περιβάλλον της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς η μετανάστευση από αγροτικές περιοχές σε αστικές, έχει κερδίσει δυναμική σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η τάση συνοδεύεται από την άφιξη ενός νέου και ολοένα πιο κυρίαρχου επιχειρηματικού μοντέλου: την πλατφόρμα. Ενώ η πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας ήταν γεμάτη ελπίδες γύρω από τις ευκαιρίες που προσφέρει το Web 2.0 και η νέα σχέση του με τους χρήστες, τα επόμενα χρόνια το όνειρο ενός ανοιχτού διαδικτύου περιορίζεται όλο και περισσότερο στις ιδιωτικοποιημένες πλατφόρμες.

Δημοκρατία ή Facebook ;



Γράφειο ο Παύλος Τσίμας 
  αναδημοσίευση από:www.huffingtonpost.gr    05/03/2019

«Πριν από την εποχή του digital και του video, κάποιον σαν τον Ντόναλντ Τραμπ θα ήταν αδύνατον να τον φανταστούμε καν». Ο Ρόμπερτ Κάπλαν, ο διάσημος αμερικανός συγγραφέας, απαντούσε στο Oικονομικό Φόρουμ των Δελφών σε μια ερώτηση για την σχέση ανάμεσα στο νέο, ψηφιακό τοπίο ενημέρωσης και επικοινωνίας των ανθρώπων και στην κρίση της φιλελεύθερης δημοκρατίας στον κόσμο.
Στους Δελφούς, όπως και σε κάθε ανάλογη συνάντηση οπουδήποτε αυτόν τον καιρό, δύο είναι τα ερωτήματα που κυριάρχησαν στις συζητήσεις:
– Κινδυνεύει στ’ αλήθεια η Ευρώπη (και η δημοκρατία) από την άνοδο του αντι-ευρωπαϊκού εθνικισμού και του προστατευτισμού;
– Και είναι η εκρηξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συνδεδεμένη με την άνοδο του αυταρχικού λαϊκισμού;
Στην πραγματικότητα, είχε πει σ ένα άλλο φόρουμ ο πολύς Φράνσις Φουκουγιάμα, τα δύο ερωτήματα συνδέονται στενά μεταξύ τους. Γιατί μόνον η Ευρώπη έχει την θεσμική δύναμη και την δυνατότητα να θέσει το facebook και τις άλλες μεγάλες πλατφόρμες υπό δημοκρατικό έλεγχο. Αν η Ευρώπη αδυνατίσει τόσο, ώστε να μην μπορεί (η να μην θέλει) να το κάνει, δεν υπάρχει κανείς άλλος να το κάνει στην θέση της.
Είναι ενδεικτικό: Ο Φουκουγιάμα διευθύνει στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Στάνφορντ ένα πρόγραμμα με τίτλο «Δημοκρατία και Ιντερνετ».

Μόνον οι δικτατορίες θεωρούν την ασφάλεια πιο σημαντική από τα ανθρώπινα δικαιώματα



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – ΑΠΕ /Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2019,

O δήμαρχος του Παλέρμο, Λεολούκα Ορλάντο, δεν εννοεί να κάνει πίσω. Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ καθιστά σαφές ότι θεωρεί αντισυνταγματικό τον νέο νόμο για την ασφάλεια και δηλώνει αποφασισμένος να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των αιτούντων άσυλο και των ασυνόδευτων ανήλικων. Μια γραμμή η οποία είναι σε ευθεία σύγκρουση με τις δηλώσεις και την πολιτική και τις κινήσεις του γραμματέα της Λέγκα και υπουργού Εσωτερικών της Ιταλίας, Ματέο Σαλβίνι.
Πιστεύω ότι μερικοί από τους κανόνες του "διατάγματος για την ασφάλεια" του Ματέο Σαλβίνι, παραβιάζουν το Σύνταγμα, τις διεθνείς συνθήκες και την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αναφέρει ο Λεολούκα Ορλάντο τονίζοντας πως «μόνον οι δικτατορίες θεωρούν την ασφάλεια πιο σημαντική από τα ανθρώπινα δικαιώματα».
Για την περιπέτεια των μεταναστών του Sea Eye και του Sea Watch, αναφέρει πως «μπορούμε να μιλήσουμε για ύβρη. Πιστεύω ότι η κυβέρνηση, με την στάση της, δεν προσέβαλε μόνον τους μετανάστες, αλλά, πρώτα απ΄όλα, τους Ιταλούς. Προσβάλλει την παράδοση υποδοχής και φιλοξενίας που χαρακτηρίζει τους Ιταλούς και τις πόλεις μας».
Πιο αναλυτικά, ο δήμαρχος της πρωτεύουσας της Σικελίας εξηγεί το όλο σκεπτικό του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και υπογραμμίζει:

Βραβεύεται η Συλλογική Προσπάθεια του Αγροτικού Συνεταιρισµού Ροβιών.





Ο ελαιώνας των Ροβιών δηµιουργήθηκε από τον Αντώνη Παπαδόπουλο, έναν άνθρωπο που λάτρευε το δέντρο - σήµα κατατεθέν της Μεσογείου και επεκτείνεται από την παραλία µέχρι τους πρόποδες των γύρω βουνών, Καβαλάρη και Τελέθριον.
Τον ελαιώνα αυτό, που καλύπτει περίπου 3.500 στρέµµατα και 70.000 ελαιόδεντρα, παραχώρησε στους εργαζόµενους σε αυτόν η κόρη του Αντώνη Παπαδόπουλου Άννα, ενώ οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας της ελιάς παραχωρήθηκαν στον Αγροτικό Συνεταιρισµό Ροβιών, ο οποίος ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1981 και µέχρι σήµερα, κύρια δραστηριότητά του είναι η συγκέντρωση, επεξεργασία, συσκευασία και εµπορία της παραγωγής του ελαιώνα σε επιτραπέζιες ελιές. Τα 130 µέλη του, στα οποία µοιράστηκε ο αρχικός ελαιώνας σε τεµάχια 50 ως 100 στρεµµάτων, εφαρµόζουν βιολογικές πρακτικές καλλιέργειας, µε τους τελευταίους Ροβιώτες παραγωγούς να εγκαταλείπουν το 2011 τη συµβατική φύτευση.
Αυτό που ξεχωρίζει το συνεταιρισµό Ροβιών, είναι αφενός η ρηξικέλευθη σκέψη σε ό,τι αφορά τις καλλιεργητικές τακτικές των αγροτών και αφετέρου το συλλογικό πνεύµα που χαρακτηρίζει τα µέλη του, µε το οποίο κατάφεραν να προσδώσουν υπεραξία στον τόπο και το προϊόν τους και να αποκτήσουν εξαγωγικό προσανατολισµό.
Ηγέτης αυτής της προσπάθειας είναι ο Νίκος Βαλλής (φωτογραφία),  ο οποίος θεωρεί πως η ολοκληρωµένη διαχείριση της γεωργικής παραγωγής είναι η ισόρροπη µέριµνα για το περιβάλλον και για την ποιότητα των προϊόντων. Περιβάλλον όµως, σύµφωνα µε τον πρόεδρο και πυρηνικό µηχανικό, δεν είναι µόνο η φύση, αλλά για τους παραγωγούς είναι και το εργασιακό περιβάλλον, για τους δε καταναλωτές τα τρόφιµα, που πρέπει να είναι απολύτως ασφαλή.

Διαβάσεις, ευαισθησίες και οδική ασφάλεια…




Μια ματιά στο θέμα από τη σκοπιά της Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας

Μαρία Σίτη.
 Αγρ. Τοπογράφος Μηχανικός ΕΜΠ – Συγκοινωνιολόγος, MSc Πολεοδόμος.
 Αναδημοσίευση από https://www.citybranding.gr/ 

Είναι γνωστό ότι μια πόλη αποτελείται από οικοδομικά τετράγωνα και δρόμους. Και τα μεν και οι δε είναι τόποι ζωής για την πόλη, με τη διαφορά ότι οι δρόμοι έχουν μια ιδιαίτερη αξία ως υπόβαθρο της κοινωνικής λειτουργίας της, ως δημόσιοι χώροι, τόποι συλλογικής ζωής και επικοινωνίας.
Όσο η κυκλοφορία των οχημάτων δεν ήταν επικίνδυνη για τον πεζό, τα πράγματα ήταν έτσι. Όταν οχήματα και ταχύτητες άρχισαν να αυξάνουν τότε οι δρόμοι από ενοποιητικά στοιχεία μετατράπηκαν σε φράγματα που τεμάχισαν την αστική επιφάνεια και αποθάρρυναν το περπάτημα, το ποδήλατο και τα άλλα ήπια μέσα.
Εφευρέθηκαν έτσι τα πεζοδρόμια και μαζί με αυτά και οι διαβάσεις. Πεζοδρόμια και διαβάσεις πρέπει να αποτελούν ενιαία υποδομή- διαδρομή για τον πεζό. Εκεί όπου τα πεζοδρόμια, χάρις κυρίως στο πλάτος τους, μπορούν να παίξουν το ρόλο τους, εκεί συνοδεύονται και από πλήρες δίκτυο διαβάσεων. Εκεί όπου τα πεζοδρόμια είναι δήθεν, ανάλογα υστερούν ή ακόμη και απουσιάζουν οι διαβάσεις.
Τα πεζοδρόμια είναι λοιπόν καταφύγια για τον πεζό, ο δε σκοπός των διαβάσεων είναι να εξασφαλίζουν με κάποια ασφάλεια την επικοινωνία μεταξύ των απέναντι πεζοδρομίων και να ειδοποιούν τον οδηγό να σταματά αντιλαμβανόμενος ότι θα διασχίσει ένα πολύ διαφορετικό τμήμα δρόμου όπου προτεραιότητα έχει ο πεζός.
Στην υπόλοιπη Ευρώπη, τα τελευταία χρόνια, οι διαβάσεις προσελκύουν την προσοχή και αναγνωρίζονται ως αιχμή του δόρατος των ασκούμενων πολιτικών βιώσιμης κινητικότητας.

Τέσσερις νέοι πολιτικοί της ευβοϊκής Αυτοδιοίκησης συζήτησαν με καθαρό και καινοτόμο λόγο για την τοπική δημοκρατία


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αυτό είναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας
foto: EVIAPORTAL

Στην συζήτηση που διοργάνωσε το NEGROPONTE POLITICO χθες απόγευμα (19 Δεκέμβρη 2019) στην Χαλκίδα, συναντήθηκε ο καθαρός λόγος και η αισιοδοξία των νέων πολιτικών που μετέχουν στην Αυτοδιοίκηση, των «νέων αυτοδιοικητικών» (όπως συνήθως τους λένε) με την παρουσίαση ενός θέματος που συνήθως δεν απασχολεί τον δημόσιο διάλογο αλλά είναι στην καρδιά της Αυτοδιοίκησης: Τις σχέσεις που δημιουργούνται γύρω από την Δημοτική Εξουσία, τον ρόλο του Δημάρχου και  τις συμπεριφορές που αναπτύσσονται μέσα στα Δημαρχεία. Η συζήτηση (σύντομα θα δημοσιευθεί το βίντεο) αποτελεί έτσι και αλλιώς μία πηγή πρωτότυπων απόψεων γιατί η θεματική αυτή δεν έχει απασχολήσει ούτε την βιβλιογραφία ούτε την αρθρογραφία της Αυτοδιοίκησης. Αυτός εξάλλου ήταν και ο φιλόδοξος στόχος των διοργανωτών και όπως φαίνεται από την παρουσία και τις εντυπώσεις που αποκόμισαν δεκάδες συμπολίτες που βρέθηκαν στην Αίθουσα του LUCY πήγε πολύ καλά ανοίγοντας αρκετά θέματα για τις επόμενες συναντήσεις.

Η "Νόσος των Δημάρχων": Δημοτική εξουσία και κοινωνία πριν και μετά την Απλή Αναλογική. Η τριτη συζήτηση του Negroponte Politico 19.12.2018


Υπό τον τίτλο «Η Νόσος των Δημάρχων» τέσσερις νέοι αυτοδιοικητικοί προσεγγίζουν τις πραγματικές πολιτικές σχέσεις που διαμορφώνονται στο σύστημα διακυβέρνησης των Δήμων, γύρω από τον κεντρικό ρόλο του Δημάρχου. Εξετάζουν τις ενδεχόμενες παθογένειες ή στρεβλώσεις των ρόλων που οργανώνονται θεσμικά, τις σχέσεις στο εσωτερικό του συστήματος της Δημοτικής Εξουσίας και τις σχέσεις με την τοπική κοινωνία (εκλογικό σώμα- δημότες- πολίτες). Ρίχνουν φως στο πως γίνεται αντιληπτή η πολιτική εντολή σε σχέση με το πρόγραμμα δημοτικής πολιτικής. Όλα αυτά υπό το πρίσμα του ισχύοντος πριν τον ν.4555/2018 εκλογικού συστήματος και εν συνεχεία (ως εκτίμηση) υπό το πρίσμα του νέου εκλογικού συστήματος της Απλής Αναλογικής. Τελικά:
Δίνουμε έμφαση στη διαφανή άσκηση της δημοτικής εξουσίας, στη λογοδοσία και την συμμετοχή των πολιτών και τον κοινωνικό έλεγχο;
Πως διαμορφώνονται οι σχέσεις με την εκ του νόμου μονοπαραταξιακή πλειοψηφία και με την αναγκαία διαπαραταξιακή πλειοψηφία που «κτίζεται» μετά τις εκλογές μέσα στο Συμβούλιο; Υπάρχει χώρος για την μειοψηφία;
και άλλα τινά.........


Το NEGROPONTE POLITICO αναζητά τον νέο ρόλο και την προοπτική της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα και την Ευρώπη



Ο θεσμός της Περιφέρειας και η προοπτική του βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης που διοργάνωσε το NEGROPONTE POLITICO χθες το απόγευμα σε αίθουσα του LUCY, στην Χαλκίδα. Η Δικηγόρος και πρώην Αντιπεριφερειάρχης Αττικής Άννα Παπαδημητρίου-Τσάτσου, ο Οικονομολόγος και πρώην Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας Λουκάς Καράτζαλης και ο Περιφερειακός Σύμβουλος Κώστας Χαϊνάς συζήτησαν για την αφετηρία και την εξέλιξη της Περιφέρειας αποτιμώντας τα οκτώ χρόνια λειτουργίας του θεσμού ως Δευτεροβάθμιου ΟΤΑ επισημαίνοντας μάλιστα τα επιμέρους χαρακτηριστικά του σε κάθε μία από τις περιφερειακές περιόδους και διαπιστώνοντας ότι τελικά σημαντικός παράγοντας εξέλιξης της Περιφέρειας είναι οι αντιλήψεις, οι νοοτροπίες και οι πρακτικές των αιρετών που επηρεάζουν την κατεύθυνση του θεσμού. Η γραφειοκρατία, η μη σαφής διάκριση μεταξύ πολιτικής λειτουργίας και διοίκησης, η μη απόδοση των αναγκαίων πόρων είναι μεταξύ των ανασταλτικών παραγόντων.