Η δημοκρατία χρωστάει στον Σήφη Βαλυράκη.

 

Ο Σήφης Βαλυράκης μας λείπει.

Λείπει ως πατέρας, ως αδελφός, ως σύντροφος - σύντροφος στη ζωή και σύντροφος στους αγώνες.

Μας λείπει όμως και ως εκείνη η σπάνια μορφή ανθρώπου που, με τη στάση και τις πράξεις του, μας θύμιζε τι σημαίνει να υπηρετείς τη δημοκρατία, την πατρίδα και το δίκιο χωρίς εκπτώσεις.

Τον γνώρισα για πρώτη φορά στην εξορία, στη Στοκχόλμη. Κι όμως, πριν ακόμη συναντηθούμε, οι πράξεις του είχαν ήδη φτάσει σε εμάς σαν φλόγα ελπίδας: η απόδειξη ότι, ακόμη και στις πιο σκοτεινές ώρες, υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι.

Στη μαύρη περίοδο της δικτατορίας, όταν η καταστολή είχε επιβάλει τη σιωπή και η κοινωνία αναζητούσε απεγνωσμένα μια χαραμάδα φωτός, ο Σήφης όρθωσε ανάστημα. Η φλόγα της ελευθερίας δεν φυλακίστηκε – ούτε στο κελί του ΕΑΤ-ΕΣΑ, ούτε στις φυλακές της Κέρκυρας.

Η ζωή του έμοιαζε με περιπέτεια βγαλμένη από ταινία, αλλά δεν ήταν μύθος· ήταν μια συνειδητή επιλογή.

Να γίνει πρωταγωνιστής της δικής του ιστορίας, με πλούσια αντιδικτατορική δράση, με ένταξη από τις πρώτες ημέρες στο ΠΑΚ και αργότερα στο ΠΑΣΟΚ, με συνεχή παρουσία εκεί όπου κρίνονταν οι αξίες και όχι οι ευκολίες.

Δημοκρατία υπό Πίεση – Τι δίδαξε η ελληνική κρίση

 

Δημοκρατία υπό Πίεση – Τι δίδαξε η ελληνική κρίση

Πώς αντέχουν οι δημοκρατίες σε περιόδους βαθιάς κρίσης;

Τι μπορεί να μάθει η Ευρώπη από τη δεκαετία της ελληνικής δοκιμασίας;

Αυτά ήταν τα βασικά ερωτήματα των συζητήσεων που είχα στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, σε εκδηλώσεις αφιερωμένες στην ηγεσία, τη διακυβέρνηση και τη δημοκρατική ανθεκτικότητα σε έναν κόσμο πολλαπλών κρίσεων, που διοργάνωσαν την προηγούμενη Δευτέρα το Greek Politics Specialist Group (PSA) και το Stevenson Trust for Citizenship του University of Glasgow.

 Το 2009 η Ελλάδα δεν αντιμετώπισε απλώς μια οικονομική ύφεση, αλλά μια συστημική κρίση: δημόσια οικονομικά, θεσμοί, κοινωνική συνοχή – και πάνω απ’ όλα, εμπιστοσύνη.

Ο κίνδυνος δεν ήταν μόνο η χρεοκοπία. Ήταν και η δημοκρατική κατάρρευση.

Πρώτο μάθημα: η ηγεσία σε κρίση ξεκινά από την αλήθεια.

«Να Ανακτήσουμε τον Δημοκρατικό Έλεγχο»

Ο πρώην Πρωθυπουργός και Γενικός Εισηγητής για τη Δημοκρατία στο Συμβούλιο της Ευρώπης, Γιώργος Α. Παπανδρέου, συμμετείχε ως ομιλητής στο EU Parliamentary Democracy Forum, που πραγματοποιήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.

«Να Ανακτήσουμε τον Δημοκρατικό Έλεγχο»

Κάλεσμα για δημοκρατική αναγέννηση, ψηφιακή κυριαρχία, οικονομική δικαιοσύνη και νέα μορφή συμμετοχής των πολιτών

Κατά την ομιλία του ο πρώην πρωθυπουργός παρουσίασε μια ισχυρή πολιτική παρέμβαση με θέμα την ανάγκη «να ανακτήσουμε τον δημοκρατικό έλεγχο του δημοκρατικού μας οικοσυστήματος».

Γιώργος Α. Παπανδρέου στην Ελβετία: «Μπορεί η Δημοκρατία να επιβιώσει της πόλωσης;»

Στο πλαίσιο της φετινής Εβδομάδας Δημοκρατίας της Γενεύης, ο Γιώργος Α. Παπανδρέου συμμετείχε ως κεντρικός ομιλητής σε ειδική εκδήλωση που διοργάνωσε το Albert Hirschman Center του Geneva Graduate Institute, σε συνεργασία με την τοπική κυβέρνηση της Γενεύης, με θέμα «Μπορεί η Δημοκρατία να επιβιώσει της πόλωσης;»

Κατά την ομιλία του, υπογράμμισε ότι «η δημοκρατία γεννήθηκε τη στιγμή που η ανθρωπότητα διάλεξε τον διάλογο αντί της επιβολής — τις λέξεις αντί των όπλων».

Αναφερόμενος στον Όμηρο και την Ιλιάδα, τόνισε ότι οι αρχαίοι Έλληνες, μέσα από την επίγνωση των συνεπειών της οργής και της βίας, αναζήτησαν έναν νέο τρόπο συνύπαρξης: τη συμμετοχή, τη λογική και τον διάλογο.

Όπως σημείωσε, η δημοκρατία υπήρξε «η πρώτη μεγάλη ηθική και πολιτική καινοτομία διαχείρισης των συγκρούσεων χωρίς βία».

Αναλύοντας τη σύγχρονη κρίση της δημοκρατίας, ο Γιωργος Παπανδρέου επεσήμανε ότι το πρόβλημα δεν είναι οι διαφωνίες, αλλά η απώλεια της ικανότητας για δημιουργική διαφωνία:

«Η κρίση της εποχής μας δεν είναι ότι διαφωνούμε. Είναι ότι έχουμε χάσει τα εργαλεία του διαλόγου, της εμπιστοσύνης και της κοινής λογικής».

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΣΑΚΕΛΛΙΟΣ, ΕΡΑΝΙΣΜΑΤΑ, Εκδόσεις Ισνάφι, Ιωάννινα, Απρίλιος 2025

Τα Ερανίσματα του Βαγγέλη Σακέλλιου, διακεκριμένου Δικηγόρου της ‘Αρτας, λόγιου Νομικού και βαθιά προοδευτικού αναλυτή γεγονότων και συμβάντων από το κοινωνικό, πολιτικό, πολιτιστικό αλλά και το νομικό γίγνεσθαι, είναι μία πραγματική όαση στην σύγχρονη πνευματική έρημο.

Ο λόγος του Σακέλλιου είναι καθαρός, χωρίς περιστροφές, αναλύει το θέμα του με ευθύτητα, δεν υποκύπτει σε άσκοπες υπεκφυγές. Είναι και λόγος ώριμος πλέον αν και ανέκαθεν ο συγγραφέας από τα νεανικά του χρόνια κατόρθωνε να συνθέτει στα κείμενά του τον ρεαλισμό και την «λυρισμό»  του κοινωνικοπολιτικού και νομικού λόγου.

Ο συγγραφέας Βαγγέλης Σακέλλιος

Τα Ερανίσματα έρχονται να συναντήσουν τον εκτός Άρτας αναγνώστη καθώς ο Σακέλλιος κατέθετε σε τακτά χρονικά διαστήματα τον λόγο του, τις θέσεις, την ματιά του στους συντοπίτες του μέσα από την ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ (2022-2024). Τώρα όμως τα Ερανίσματα απευθύνονται σε όλους τους αναγνώστες ενός βιβλίου, του τρίτου που μας χαρίζει ο συγγραφέας, το οποίο γίνεται έναυσμα για προβληματισμό, έμπνευση και ολική προσέγγιση κρίσιμων κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών θεμάτων, μέσα από την δυναμική και μεστή γραφή.

Ο Βαγγέλης Σακέλλιος πραγματεύεται ένα ευρύ φάσμα επίκαιρων διακυβευμάτων, σε ευσύνοπτα κείμενα χωρίς όμως να παραλείπει να εμβαθύνει στις πιο κρίσιμες πτυχές τους, και το  επιχειρεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο αναγνώστης να παραμένει προσηλωμένος στην κατάθεση του συγγραφέα και να συνεχίζει να προβληματίζεται και μετά την ανάγνωση, ουσιαστικά να «παγιδεύεται» στον λόγο του συγγραφέα και να επιχειρεί σιωπηλά να συνομιλήσει μαζί του.

Εξάλλου, γράφοντας για το βιβλίο του Βαγγέλη Σακέλλιου, καταθέτω την δική μου αίσθηση ως αναγνώστη. Κείμενα που ξαναδιαβάζονται με την ίδια προσμονή της πρώτης φοράς και διαρκώς μεταδίδουν μηνύματα και εμπνεύσεις. Τα Ερανίσματα δεν είναι βιβλίο της βιβλιοθήκης. Είναι βιβλίο συνεχούς επίκαιρης σκέψης που σε οδηγεί σε επαναλαμβανόμενες αναγνώσεις.

Τέλος, στα Ερανίσματα, συναντάς με μαεστρία παρατιθέμενα βιωματικά γεγονότα και μνήμες του συγγραφέα. Άλλωστε ο Βαγγέλης Σακέλλιος  δεν αποσπά τον δημόσιο λόγο του από την διαδρομή στην πραγματική ζωή του, από εκείνο τον νεαρό από το Κομπότι που συναντήσαμε  στην φοιτητική πατρίδα μας, την Κομοτηνή και μας χάρισε την άδολη φιλία του, τον δυνατό και πάντα αισιόδοξο πνεύμα του, και το παράδειγμα ότι οι προσωπικότητες που ξεχωρίζουν μπορεί να ανθίζουν και να δημιουργούν και εκτός των τειχών.

Καλοτάξιδο Βαγγέλη, προσδοκώντας να  μας χαρίσεις και το επόμενο!!!

Το οπισθόφυλλο του Βιβλίου

Γιάννης Β. Θεοδώρου: Ο Αγωνιστής, ο Μέντορας, ο Δάσκαλος της Κοινωνικής Οικονομίας.

Δημήτρης Ι. Κατσουλης

Ομιλία στην εκδήλωση Μνήμης του διοργάνωσαν Συνεργαζόμενες ΚΟΙΝΣΕΠ και φίλοι του Γιάννη Θεοδώρου, στις 9.2.2025 στην Χαλκίδα.  

Γιάννης Θεοδώρου, του Βασιλείου και της Παναγιώτας από τον Κρεμαστό Εύβοιας. Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1957 και έφυγε στις 19 Αυγούστου 2024.

Ο Γιάννης, ο καλός φίλος, ο ανιδιοτελής αγωνιστής του δημοκρατικού σοσιαλισμού, ο μέντορας και δάσκαλος της Κοινωνικής Οικονομίας. Αισιόδοξος, δοτικός, χαμογελαστός, μετέδιδε το πάθος του για την κοινωνική δικαιοσύνη αλλά πρωτίστως ήταν ο αγωνιστής της ζωής. Μικρός το δέμας αλλά γίγαντας στην ψυχή.

Έφυγε νέος από τον Κρεμαστό, την εποχή που η Ελλάδα αγωνιούσε για την ξαστεριά της Δημοκρατίας και έχοντας στις αποσκευές του την πατρική αγωνιστική παρακαταθήκη μπήκε στον αγώνα της Νεολαίας, πρώτα στον Ρήγα και την Β Πανελλαδική και μετά στο ΠΑΣΟΚ. Νεολαίος στο επαρχιακό γραφείο της Χαλκίδας και αγωνιστής παρών σε όλα τα βήματα που κίνησαν τον τροχό της ιστορίας.

Ο Γιάννης ήταν ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που έγραψε την δική του ιστορία με ήθος, αγωνιστικότητα, καθαρή ιδεολογική τοποθέτηση αλλά και συγκατάβαση. Έχοντας μία ζωή σταθερή προσήλωση στον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό παρακολούθησε, παλαιότερα τον αείμνηστο Γεράσιμο Αρσένη,  και στην συνέχεια με συνέπεια τα βήματα του Γιώργου Παπανδρέου και τον τίμησε αναλαμβάνοντας υπεύθυνος της προεκλογικής του εκστρατείας το 2021 στην Εύβοια. Μετά εκείνο το αποτέλεσμα και έως τον θάνατό του έγινε παράδειγμα ενωτικής συμπεριφοράς, συγκατάβασης και πολιτικού ήθους.

Γιώργος Σωτηρέλης: Δεν είναι προοδευτικό το να αρνείται κανείς τον διαχωρισμό αριστερά-δεξιά

* Ο Γιώργος Σωτηρέλης είναι Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Πριν από το καλοκαίρι, μαζί με άλλους τρεις συναδέλφους, εκπροσωπώντας σε ένα βαθμό όλο το φάσμα του προοδευτικού χώρου, τονίσαμε την ανάγκη διαμόρφωσης ενός εναλλακτικού πόλου απέναντι στην Νέα Δημοκρατία με δύο βασικές προτεραιότητες ιεραρχημένες, πρώτον κοινό πρόγραμμα και δεύτερον κοινό υποψήφιο πρωθυπουργό.

Αυτή τη στιγμή δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στα κόμματα, διότι υπάρχουν διεργασίες οι οποίες είναι εξαιρετικά προβληματικές, ιδίως στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εν πάση περιπτώσει η Πρωτοβουλία έρχεται ουσιαστικά να καλύψει ένα κενό και να υπεισέλθει όχι μόνο στο αν αλλά και στο πώς μπορεί να φτάσουμε σε ένα τέτοιο συγκεκριμένο πρόγραμμα. Και ξέρετε καλά ότι σε αυτό το χώρο δεν είναι μόνο η ουσία που μετράει, αλλά και η διαδικασία.

Εύχομαι λοιπόν και ελπίζω τα κόμματα όταν ξεμπερδέψουν με τα εσωτερικά τους και ελπίζουν να ξεμπερδέψουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ως προς την προοπτική που συζητούμε, να χρησιμοποιήσουν αυτή την πρωτοβουλία σαν πρότυπο, αλλά ταυτόχρονα και να αξιοποιήσουν τις όποιες επεξεργασίες σαν πρόπλασμα ενός ευρύτερου προοδευτικού προγράμματος για τη διαμόρφωση αυτού του εναλλακτικού πόλου.

Σε ό,τι αφορά την ουσία της συζήτησης δεν θα ασχοληθώ με θέματα ειδικότερα, θα μπορούσα πολλά να πω για τους την αλλαγή των θεσμών του κράτους, αλλά θα προσπαθήσω να οριοθετήσω αρνητικά το τι είναι προοδευτικό αυτή τη στιγμή στη χώρα και πώς μπορεί να οργανωθεί μια τέτοια συζήτηση έχοντας ένα αυστηρό πλαίσιο και συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές.