"Πράσινη Ανάπτυξη" και "Πράσσειν άλογα"

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΓΙΑΝΟΣ,

 Καθηγητής Χρηματοοικονομικών στο London School of Economics

ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ,

 Καθηγητής Στρατηγικής στο London Business School

* Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα “Καθημερινή”  της 14ης Δεκεμβρίου 2020.

Είναι ευτύχημα για τη χώρα μας ότι, τουλάχιστον επί της αρχής, ο στόχος της «πράσινης» (ή βιώσιμης) ανάπτυξης έχει γίνει αποδεκτός, αποτελώντας πυλώνα τόσο της κυβερνητικής πολιτικής όσο και του ευρωπαϊκού προγράμματος ανάκαμψης, με αποδοχή και από την αντιπολίτευση. Ο στόχος αυτός καλύπτει μεγάλο εύρος δράσεων, από την τελεσφόρα μείωση της χρήσης υδρογονανθράκων και τη στροφή σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ), τη βελτίωση των υποδομών και των μεταφορών, την ενεργειακή βελτίωση των υφιστάμενων κτιρίων και τη διαχείριση των αποβλήτων, μέχρι την κυκλική οικονομία, την έρευνα και την καινοτομία στον χώρο της αειφορίας. Μια σημαντική πτυχή, με δεδομένο το (υπό πίεση) φυσικό και πολιτιστικό μας περιβάλλον, τον κομβικό ρόλο του τουρισμού, αλλά και τη στόχευση για εγκατάσταση ψηφιακών νομάδων, συνταξιούχων και άλλων, από το εξωτερικό στη χώρα μας, είναι η προστασία του περιβάλλοντος.

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ NEGROPONTE POLITICO

 

Η νέα γεωπολιτική της ενέργειας

 

Άρθρο του Χάρη Δούκα, Γραμματέας Τομέα Ενέργειας Κινήματος Αλλαγής στο «Βήμα της Κυριακής»:

 

Έχουν περάσει 5 χρόνια από τη Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή και η παγκόσμια προσπάθεια μετάβασης από τα ορυκτά καύσιμα στην καθαρή ενέργεια επιταχύνεται. Η Ευρώπη πρωτοστατεί, θέλοντας να γίνει η πρώτη κλιματικά ουδέτερη (μηδενικών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου) ήπειρος μέχρι το 2050. Η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα ακολουθούν, ανακοινώνοντας πως θα μηδενίσουν τις εκπομπές άνθρακα έως το 2050, ενώ η Κίνα δεσμεύτηκε να το καταφέρει πριν από το 2060.

Κοινότητα, τοπικότητα και παγκοσμιοποίηση. Το δίδαγμα της πανδημίας.

 

Του Raghuram Rajan, (Ραγκουράμ Ρατζάν)

 Καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο,

 Booth School of Business

Στην εσωτερική θεώρηση της φιλελεύθερης κοινωνίας, που προϋποθέτει τις ελεύθερες αγορές και ανταγωνισμό, καθώς και στο δημόσιο τομέα, η συμμόρφωση με τις συμβάσεις και η προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας είναι οι δύο μοναδικοί πυλώνες που είναι πραγματικά απαραίτητοι για την ορθή λειτουργία της.

Όμως, όπως γνωρίζουν πολλοί στο κοινό, αυτή η άποψη - η οποία ήταν η κυρίαρχη άποψη σε πολλές από τις συζητήσεις του 20ου αιώνα - αγνοεί τον σημαντικότατο τρίτο πυλώνα, δηλαδή την κοινότητα και τις διάφορες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίες, τόσο άμεσα όσο και μέσω των δημοκρατικών μηχανισμών διασφαλίζουν ότι η αγορά και το κράτος λειτουργούν προς όφελος της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Και όταν συμβαίνει αυτό, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού υποστηρίζει το σύστημα. Σε κάποιο βαθμό, η κακουχίες, η δυσαρέσκεια στο σύστημα, κατά τη γνώμη μου, υπάρχει επειδή η κοινότητα έχει αποδυναμωθεί σε σχέση με το ρόλο της αγοράς και του κράτους, αφήνοντας ένα κενό που πρέπει να γεμίσει εάν θέλουμε να είμαστε ξανά ικανοποιημένοι με μια ελεύθερη κοινωνία.

Η τηλεργασία και το δικαίωμα αποσύνδεσης από την εργασία

Του Γιώργου Μουλκιώτη

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ"   (8.12.2020)

Αναμφίβολα, η πανδημία του κορωνοϊού αλλάζει ριζικά τον κόσμο της εργασίας, επιταχύνοντας τους ρυθμούς επιβολής της τηλεργασίας. Κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης της πανδημίας, η εργασία από το σπίτι αντιμετωπίστηκε από όλους ως μια πιο ασφαλής και βολική «λύση». Επιβλήθηκε, τόσο για την προστασία των εργαζομένων όσο και για την αναπλήρωση των συμβάσεων εργασίας που τέθηκαν σε αναστολή.

Πάρις Κουκουλόπουλος: «Ενεργειακή δημοκρατία»

Η επιστροφή των ΗΠΑ στη Συμφωνία για το Κλίμα μετά την εκλογή Μπάιντεν ισχυροποιεί σημαντικά την πράσινη συμμαχία, αλλά η πλέον κρίσιμη εξέλιξη δείχνει να έρχεται από το σκοτεινό τούνελ της πανδημίας. Η παγκόσμια συνεργασία για την αντιμετώπιση του κοινού εχθρού αποτελεί μείζον κεκτημένο και μια ανάλογη συνεργασία είναι η λυδία λίθος στο μέτωπο της κλιματικής αλλαγής. Οι οιωνοί φαίνονται καλύτεροι από ποτέ τα τελευταία χρόνια, αλλά η απόσταση που μας χωρίζει από τους στόχους που πρέπει να επιτευχθούν μέχρι το 2050 είναι τεράστια καθώς:

Προς τα πού οδεύει ο κόσμος της εργασίας;

Του Γιώργου Μουλκιώτη, 

Δικηγόρου, Βουλευτή Βοιωτίας του Κινήματος Αλλαγής

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 29.11.2020

Η πανδημία του κορωνοϊού είναι ίσως η πιο σοβαρή κρίση δημόσιας υγείας που έχει βιώσει ο κόσμος τον τελευταίο αιώνα, η οποία έχει φέρει ανατροπές χωρίς προηγούμενο και στον κόσμο της εργασίας.