Master Plan του Λιμένα της Χαλκίδας και Δημοκρατική Νομιμοποίηση. Μία χαρακτηριστική περίπτωση υφαρπαγής της τοπικής λαϊκής εξουσίας.

FOTO από το Διαδίκτυο

Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Η σημερινή (1.12.2018) σύσκεψη για τη Διαβούλευση για το  Master Plan του Λιμένα της Χαλκίδας που εκπονήθηκε με ανάθεση από τον Οργανισμό Λιμένων Νομού Ευβοίας (Ο.Λ.Ν.Ε.) και το οποίο στο site του Ο.Λ.Ν.Ε. προβάλλεται ως «Νέο Σχέδιο- Σύγχρονο Λιμάνι- Όμορφη Πόλη» ανέδειξε για μία ακόμη φορά την παντελή έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης του εν λόγω Οργανισμού και την λειτουργία του ως προς την διαδικασία εκπόνησης του Master Plan κόντρα στις συνταγματικές επιταγές για την αποστολή των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης  αφού αυτοί αποκλείονται – εν προκειμένω- από την διακυβέρνηση υποθέσεων κυρίως περιφερειακής και τοπικής εμβέλειας.

Ο Ο.Λ.Ν.Ε. αντικατέστησε τα Λιμενικά Ταμεία ενοποιώντας τη διαχείριση των Λιμένων της Εύβοιας υπό μία Κρατική Ανώνυμη Εταιρία η οποία από την ίδρυσή της έως σήμερα είναι κομματικό -και όχι μόνο- φέουδο της εκάστοτε Κυβέρνησης και δρα αφαιρώντας από την Τοπική Αυτοδιοίκηση κυρίως Πρώτου αλλά και δευτερευόντως Δευτέρου Βαθμού την ευθύνη για τα πλέον ζωτικά τμήματα των Πόλεων της Εύβοιας που διαθέτουν Λιμάνια, υφαρπάζοντας έτσι την συνταγματικά προσδιορισμένη τοπική λαϊκή εξουσία.

Κώστας Χαϊνάς: Master Plan ΟΛΝΕ και Εμπορικό Λιμάνι Χαλκίδας

Πριν τοποθετηθούμε στην ουσία όσων ακούσαμε, να πούμε κάποιες σκέψεις για την ουσία και την διαδικασία της κατάρτισης του Master Plan ενός Οργανισμού σαν τον ΟΛΝΕ. Ο Οργανισμός Λιμένων Εύβοιας είναι ένας φορέας που καλύπτει την Περιφερειακή Ενότητα της Εύβοιας. Έχει δηλαδή αντικειμενικά έναν περιφερειακό χαρακτήρα. Δεύτερον, τα θέματα που ασχολείται ο Οργανισμός και πολλά απ’ αυτά είναι συστατικά στοιχεία και του συζητούμενου Master Plan, διαπερνούν τον πυρήνα αυτού που ονομάζουμε Περιφερειακή Ανάπτυξη. Είναι δηλαδή κατ’εξοχήν θέματα που αγγίζουν την τοπική ανάπτυξη και λόγω του υπερτοπικού  χαρακτήρα των θεμάτων αυτών, ουσιαστικά μιλάμε για σοβαρά και μεγάλα προβλήματα που συνδέονται με την Περιφερειακή Ανάπτυξη. Γιατί το ζητούμενο σήμερα δεν είναι τα Λιμάνια να αποτελέσουν απλά κάποιοι εναλλακτικοί κόμβοι μεταφορών και διακίνησης, αλλά οι βασικοί κόμβοι  ενός Ολοκληρωμένου Συστήματος Συνδυασμένων Μεταφορών της Στερεάς Ελλάδας. Κόμβοι διασυνδεδεμένοι με τα άλλα λιμάνια της χώρας προς την Δύση και προς την Ανατολή, αξιοποιώντας την Στρατηγική θέση του Λιμανιού της Κύμης. Ένα λιμάνι που αποτελεί αντικειμενικά την ανατολική πύλη της Χώρας, αλλά και της Ευρώπης, προς την Μαύρη Θάλασσα, αλλά και προς την Μέση και Άπω Ανατολή. Αυτή είναι και η βασική αποστολή ενός Οργανισμού Λιμένων που έχει την ευθύνη της λειτουργίας των Λιμανιών της Περιφέρειας αύριο ή έστω μιας Περιφερειακής Ενότητας σήμερα.

H Περιφέρεια ανάμεσα στο Κράτος και τους Δήμους. Η δυναμική της περιφερεακής αυτονομίας. 3 Δεκεμβρίου 2018 στην Χαλκίδα.

Η ιστορία αυτό θα γράψει για την Δημοτική Αγορά Χαλκίδας

Παναγιώτης Καράβας , Πρόεδρος Δ.Κ. Χαλκίδας

Αναδημοσίευση από ΕVIAPORTAL

Του Παναγιώτη Καράβα

Προέδρου Δημοτικής Κοινότητας Χαλκίδας

Η πολιτική συζήτηση τον τελευταίο καιρό στην πόλη μας κινείται γύρω από τις ερχόμενες αυτοδιοικητικές ή και εθνικές εκλογές, οι οποίες αποτελούν και "συγκοινωνούντα δοχεία". Ωστόσο, κεντρικότατο ρόλο, μεταξύ άλλων, στα κοινά της Χαλκίδας εν έτει 2018 δεν μπορεί παρά να έχει το ζήτημα της Δημοτικής Αγοράς. Και αυτό, διότι πολύ απλά, δεν μπορούμε άλλο να την βλέπουμε σιγά-σιγά καταρρέει.

Για τους Χαλκιδέους μέχρι πριν λίγα χρόνια αποτελούσε ένα θέμα σημαντικό μεν, αλλά πάντα κάτι "άπιαστο", κάτι που "μπορεί να περιμένει", κάτι που όλοι μιλούσαν για αυτό όταν το έβλεπαν, αλλά δεν πίστευαν πως μπορεί να έχει κάποια άλλη λύση εκτός από την μόνη εύκολη λύση, δηλαδή την κατεδάφιση. Ήμουν ένας από αυτούς.

Νόμος Κατσέλη: Διαχρονικός και όσο ποτέ αναγκαίος

Tου Δημήτρη Σπυράκου

Διδάκτωρ Νομικής - δικηγόρος. 

Ως γενικός γραμματέας Καταναλωτή 

είχε την ευθύνη σύνταξης του νόμου Κατσέλη.

Ο νόμος 3869/2010 (νόμος Κατσέλη) θεσπίστηκε ως βασικό εργαλείο για την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης, ενός προβλήματος δηλαδή που αντιμετωπίζουν όλες οι σύγχρονες κοινωνίες, ιδίως μετά την απελευθέρωση των πιστώσεων και τη συνακόλουθη πιστωτική επέκταση. Δεν σχεδιάστηκε για την αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης και δεν είχε, ασφαλώς, ποτέ μεταβατικό χαρακτήρα. Ανάλογες, άλλωστε, νομοθεσίες «πτώχευσης ιδιωτών» ή «ρύθμισης των χρεών» έχουν αναπτυχθεί σε όλες σχεδόν τις αναπτυγμένες χώρες. Γεγονός, όμως, είναι ότι στις συνθήκες οικονομικής κρίσης ο νόμος Κατσέλη προσέλαβε ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Η οικονομική κρίση δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στην εποχή της αμέριμνης -και ασύδοτης- πιστωτικής επέκτασης και στην πραγματικότητα που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τα νοικοκυριά. Η συρρίκνωση των μισθών και συντάξεων, η ανεργία, η υποχώρηση των αξιών ακινήτων, κατέστησαν για πολλά νοικοκυριά αδύνατη την εξυπηρέτηση των πιστώσεων. Το μελλοντικό εισόδημα, με το οποίο υπολόγιζαν οι καταναλωτές, δεν υπάρχει. Οι κυβερνήσεις και η Τράπεζα της Ελλάδος απέτυχαν να αναπτύξουν αποτελεσματικές πολιτικές προσαρμογής των χρεών εν όψει των διαστάσεων του φαινομένου. Η κυρίαρχη επιλογή της ανάθεσης της αντιμετώπισης του προβλήματος στα ίδια τα πιστωτικά ιδρύματα δεν απέδωσε τους επιθυμητούς καρπούς. Σε αυτή την κατάσταση είναι γεγονός ότι ο νόμος Κατσέλη αποτέλεσε για χιλιάδες νοικοκυριά το μοναδικό καταφύγιο για να επιδιώξουν τον απεγκλωβισμό τους από την υπερχρέωση, να διασώσουν τη μοναδική τους κατοικία, αποζημιώνοντας πάντως τους πιστωτές, και να διαφυλάξουν αξιοπρεπείς συνθήκες οικογενειακής διαβίωσης.

Γιώργος Σωτηρέλης: Άτολμες και ελλιπείς οι προτάσεις του Πρωθυπουργού

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα», 3.11.2018

Οι προτάσεις του πρωθυπουργού για την συνταγματική αναθεώρηση παρέχουν επιτέλους –παρά την μεγάλη καθυστέρηση και την αδικαιολόγητα πολωτική  εκφορά τους– μια βάση για να ξεκινήσει η σχετική συζήτηση. Ωστόσο, επί της ουσίας, κάθε άλλο παρά στοιχειοθετούν μια ολοκληρωμένη και συνεκτική προοδευτική συνταγματική πολιτική, όντας εν πολλοίς, κατά την άποψή μου, αφ’ενός μεν αποσπασματικές και άτολμες αφ’ετέρου δε ελλιπείς (σε σημείο που να απορεί κανείς γιατί χρειάσθηκε τόσο μακρά κυοφορία…).

Α.  Ας ξεκινήσουμε –κατ’ανάγκην τηλεγραφικά– από τις προτάσεις:

Η καθιέρωση αναλογικού εκλογικού συστήματος στο Σύνταγμα, με ταυτόχρονη καθιέρωση της εποικοδομητικής ψήφου δυσπιστίας, είναι θεσμικά μάλλον αδιάφορη, διότι στην μεταπολιτευτική περίοδο ούτε παράδοση πλειοψηφικού συστήματος υπάρχει αλλά ούτε και η ισχύουσα πρόταση δυσπιστίας προκάλεσε έως τώρα πτώση κυβέρνησης.

Το Περιφερειακό Χωροταξικό είναι χωρίς (ουσιαστική) σημασία για την Εύβοια. Άλλος είναι ο δρόμος.

Σχόλιο του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Πρόσφατα υπογράφηκε από τους Υπουργούς Σταθάκη  και Φάμελο η Απόφαση έγκρισης του Περιφερειακού Χωροταξικού Σχεδίου της Στερεάς Ελλάδας. Δόθηκε μάλιστα στη δημοσιότητα και ένα αρκετά συνοπτικό Ενημερωτικό Σημείωμα. Το ακριβές και αναλυτικό περιεχόμενο του Σχεδίου δεν έχει ακόμα δημοσιευτεί.

Στην Εύβοια, διάβασα ότι αυτό το Χωροταξικό σχεδόν φέρνει τα πάνω κάτω και αναγνωρίζει διπλό ρόλο στην Χαλκίδα, εννοώντας προφανώς τον ίδιο ρόλο που έτσι και αλλιώς έχει δεκαετίες τώρα. Ίσως το ότι την αναγνωρίζει ως θαλάσσια πύλη!!! να είναι το καινούργιο αλλά συνάμα και το κενό περιεχομένου. Ο ρόλος αυτός που ανήκει στην ανατολική ακτή της Εύβοιας με αιχμή την Κύμη για να κατακτηθεί προϋποθέτει δημόσιες υποδομές ιδίως στον τομέα των μεταφορών που δεν φαίνεται να έχουν πρακτικό ορίζοντα υλοποίησης. Το εάν έχουν βελτιωθεί ίσως ορισμένες λεκτικές διατυπώσεις δεν σημαίνει ότι άλλαξε η μεταχείριση της Εύβοιας και της Χαλκίδας.