Πτωχευμένοι δήμοι ή κύτταρα δημοκρατίας και ανάπτυξης;

Ομιλία στο Προοδευτικό Forum

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΜΙΝΗΣ

Το ερώτημα μοιάζει ρητορικό και η απάντηση αυτονόητη. Ωστόσο, τριάμισι χρόνια στη δημαρχία της Αθήνας, αν για κάτι μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι ότι τα αυτονόητα αποδεικνύονται και τα πιο δύσκολα.

Για να γίνω συγκεκριμένος.

Είναι προφανές ότι θέλουμε δήμους που να είναι υγιή κύτταρα δημοκρατίας και δυναμικής ανάκαμψης από την κρίση. Είναι εξίσου προφανές, για κάθε καλόπιστο πολίτη αυτού του τόπου, ότι, τα τελευταία χρόνια της μεγάλης οικονομικής, κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης, οι δήμοι –οι περισσότεροι πάντως– ήταν εκείνοι που κράτησαν τις πόλεις όρθιες. Στήριξαν έμπρακτα τον πολίτη, κάνοντας προτεραιότητα την κοινωνική πολιτική και αναζητώντας αποτελεσματικά λύσεις στα οξύτατα προβλήματά του, την ώρα που το κεντρικό κράτος αδυνατούσε να ανταποκριθεί και οι κεντρικές κοινωνικές δομές κατέρρεαν.

Όπως είναι εξίσου προφανές ότι, σε μια κρίσιμη εποχή κατά την οποία απουσίαζε ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης για έξοδο από την κρίση, πολλοί δήμοι στρώθηκαν στη δουλειά και υιοθετώντας νέες αντιλήψεις, μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα, στόχευσαν σ’ ένα δικό τους σχέδιο ανάκαμψης, παραγωγικό και λειτουργικό.

Αυτό πράξαμε και στον Δήμο Αθηναίων. Εξορθολογίσαμε τη διοίκηση, νοικοκυρέψαμε τα οικονομικά, αναζητήσαμε εναλλακτικούς τρόπους χρηματοδότησης, κάναμε προτεραιότητά μας τη διαφάνεια, βάλαμε με στοχευμένες κινήσεις και πρωτοβουλίες τα θεμέλια για την ανάκαμψη της τοπικής οικονομίας, σχεδιάσαμε παρεμβάσεις στο θέμα της απασχόλησης, επιδιώξαμε διευρυμένες και λειτουργικές συμμαχίες.

Ανήκουμε σε εκείνους που πιστεύουν ότι οι δήμοι πρέπει να λογοδοτούν στους δημότες και μόνον. Ότι η πλήρης και ανεμπόδιστη πρόσβαση στα καίρια στοιχεία του δήμου από τον κάθε δημότη ισοδυναμεί με 100 ελεγκτικούς μηχανισμούς και άλλους τόσους ελεγκτές, καθώς είναι πλέον απόλυτα σαφές ότι η πολυνομία και οι διαρκείς ελεγκτικοί μηχανισμοί στο μόνον που οδηγούν είναι στην αδιαφάνεια. Πεποίθησή μας είναι ότι οι δήμοι πρέπει να απαλλαγούν από την παράνοια του δαιδαλώδους γραφειοκρατικού μηχανισμού. Από άχρηστα όργανα, ελεγκτικούς μηχανισμούς, περιττά διοικητικά βάρη.

Η ανάπτυξη στόχος των αυτοδιοικητικών πολιτικών για την αντιμετώπιση της ανεργίας

Ομιλία του Δημάρχου Χαλκιδέων κ. Χρήστου Παγώνη

στην Προσυνεδριακή Συνάντηση της ΚΕΔΕ

Βόλος, 16 Μαρτίου 2015

Αναδημοσίευση από ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Η Εύβοια και η Χαλκίδα ειδικότερα εδώ και αρκετά  χρόνια βρίσκονται στην μέγγενη της  ανεργίας εξαιτίας της αποβιομηχάνισης η οποία είχε ξεκινήσει, πάντως, πριν από την έναρξη της κρίσης.

Στα χρόνια της κρίσης η κατάσταση γίνεται τραγική γιατί έκλεισαν και οι τελευταίες  μεγάλες βιομηχανίες που απασχολούσαν αρκετές χιλιάδες εργαζόμενους.

 Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης είναι εμφανή σε ολόκληρη την οικονομική ζωή της πόλης, ιδίως όμως στην τοπική αγορά δεδομένου ότι η οικονομική ανάπτυξη των προηγουμένων ετών, της εποχής της αυξανόμενης απασχόλησης, έφερνε πλούτο στην πόλη, στην αγορά, στην τοπική οικονομία.

Η παραχθείσα από την αποβιομηχάνιση ανεργία έδιωξε από την τοπική οικονομία ή περιθωριοποίησε ένα μεγάλο μέρος του δημιουργικού εμπορικού κόσμου  της Χαλκίδας  με αποτέλεσμα να φθάσουμε στην σημερινή αλγεινή εικόνα των δεκάδων κλειστών καταστημάτων, στους εμπορικότερους δρόμους της πόλης μας.

Σε κάθε πόλη, και σε κάθε περιοχή υπάρχουν τα γενικά και ενιαία για όλους αίτια της ανεργίας, υπάρχουν ασφαλώς και ειδικότερα, τοπικά, αίτια. Επομένως, η αντιμετώπιση του προβλήματος πρέπει να έχει τόσο γενικές κατευθύνσεις όσο και τοπικές προσαρμογές. Αυτήν ακριβώς την προσαρμογή των εθνικών πολιτικών σε τοπικό επίπεδο και την εξειδίκευση  έχουμε χρέος να κάνουμε εμείς ως Δήμοι.

Έχοντας την αντίληψη ότι ο Δήμος είναι ο κινητήριος μοχλός της τοπικής ανάπτυξης, όχι με την έννοια την κρατικιστική, αλλά με την έννοια του συντονιστή  των δράσεων όλων των παραγόντων της τοπικής κοινωνίας και ιδίως των τοπικών παραγωγικών δυνάμεων πιστεύουμε ότι έχουμε χρέος και καθήκον να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του προβλήματος της ανεργίας ή γενικότερα του προβλήματος της τοπικής οικονομικής αποανάπτυξης. Με άλλα λόγια  να αναζητήσουμε, να διαμορφώσουμε και να υλοποιήσουμε εκείνες τις πολιτικές που θα οδηγήσουν στην δημιουργία θέσεων εργασίας.

Χωρίς να υποτιμούμε την απόδοση πολιτικών απασχόλησης που αντιμετωπίζουν την ανεργία ως πεδίο κοινωνικής φροντίδας, δηλαδή πολιτικές επιδοτήσεων ή πρόσκαιρης δημιουργίας περιορισμένης χρονικής διάρκειας θέσεων εργασίας, ανακυκλώνοντας  την μερική κάλυψη βασικών βιοτικών αναγκών των ανέργων και των οικογενειών τους,  πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ λύσεων που ανακουφίζουν  τον πόνο των ανέργων ή και ίσως δίνουν μικρές ανάσες στην τοπική οικονομία, από τις λύσεις που επικεντρώνονται στην καρδιά του προβλήματος της εργασίας και αναφέρομαι σε πολιτικές οικονομικής ανασυγκρότησης που βασίζονται στις επενδύσεις, στην παραγωγική ανασυγκρότηση στην ομαλή και ανοδική κίνηση της οικονομίας.

Θέσεις και θεµατικές για τις πόλεις και την οικονοµική κρίση

της Οµάδας Πρωτοβουλίας ‘ΠΟΛΗ+ΚΡΙΣΗ’

protovoulia.polikrisi@gmail.com

Αναδημοσίευση από: Ενημερωτικό Δελτίο «Π12» (του Συλλόγου Ελλήνων Μηχανικών Πολεοδομίας, Χωροταξίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης )

Η οµάδα πρωτοβουλίας ‘Πόλη+Κρίση’ ξεκίνησε µε κεντρική επιδίωξη την τεκµηρίωση και διάδοση ιδεών, αντιλήψεων και εµπειριών για τις επιπτώσεις της οικονοµικής κρίσης στις πόλεις, αλλά και για τις αντοχές και τους τρόπους ανταπόκρισης των πόλεων στην οικονοµική κρίση. Στην προσπάθεια αυτή εξετάζονται κριτικά όλες οι διαφορετικές, ατοµικές και συλλογικές, προσεγγίσεις χωρίς εξαιρέσεις, αποκλεισµούς και προτεραιότητες. Στις µελλοντικές δραστηριότητες της οµάδας περιλαµβάνονται έρευνες, δηµοσιεύσεις, διαλέξεις, συζητήσεις και ενηµερωτικές παρεµβάσεις στον τύπο και το διαδίκτυο. Οι θέσεις και θεµατικές που ακολουθούν ανοίγουν συµβολικά και ουσιαστικά την αυλαία αυτών των δραστηριοτήτων. Τον ιδρυτικό πυρήνα της οµάδας αποτελούν οι Αθηνά Βιτοπούλου, Αρχιτέκτων ΑΠΘ, DEA Ecoles d' Architecture - Institut Français d' Urbanisme, Doctorat EHESS, Γεωργία Γεµενετζή, Αρχιτέκτων ΑΠΘ, Μεταπτυχιακό ∆ίπλωµα Πολεοδοµίας ΕΜΠ, ∆ρ ΑΠΘ, Αθηνά Γιαννακού, Αρχιτέκτων ΑΠΘ, MSc, PhD LSE, εκλεγµένη Αν. Καθ. Τµήµατος Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης ΑΠΘ, Γρηγόρης Καυκαλάς, Αρχιτέκτων ΕΜΠ, ΜΑ, DPhil Sussex, ∆ρ ΑΠΘ, Καθηγητής Τµήµατος Αρχιτεκτόνων ΑΠΘ, Αναστασία Τασοπούλου, Χωροτάκτης- Πολεοδόµος Μηχ. ΠΘ, MSc UCL, ∆ρ ΑΠΘ.

…ΓΙΑΤΙ Η ΚΡΙΣΗ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ;

Μπορεί η κρίση και η ύφεση να εµφανίζονται αρχικά στη σφαίρα της εθνικής οικονοµίας, όµως οι συνέπειές τους και ο τρόπος που εκδηλώνονται στους επιµέρους τόπους διαφέρουν. Οι πόλεις, από την ίδια τη φύση τους, υφίστανται διαχρονικά µεγάλες αλλαγές εξαιτίας των οικονοµικών διακυµάνσεων, µε αποτέλεσµα να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες απέναντι σε κάθε µορφή κρίσης. Στις πόλεις, για παράδειγµα, έγιναν ιδιαίτερα αισθητές οι αλλαγές που επήλθαν σε περιόδους αποβιοµηχάνισης, που συνοδεύτηκαν από τη συρρίκνωση των κεντρικών περιοχών και την εγκατάλειψή τους από όσες δραστηριότητες δεν µπόρεσαν να επιβιώσουν. Κατά την τελευταία εικοσαετία, οι πόλεις είχαν αποτελέσει αφενός τόπους συγκέντρωσης δηµόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων σε αστικά ακίνητα και υποδοµές και αφετέρου τόπους µεγάλης επέκτασης των υπηρεσιών, ιδιαίτερα του χρηµατοπιστωτικού τοµέα και του εµπορίου, µε αποτέλεσµα να δοκιµάζονται εντονότερα από την τρέχουσα οικονοµική κρίση.

Η Διακήρυξη της Στυμφαλίας και η ελλειμματική πολιτική τοπίου

Ηλίας Μπεριάτος 

Καθηγητής Χωροταξικού-Περιβαλλοντικού Σχεδιασμού 

στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

«[…] Δεν ξέρω πια πολύ καλά πού βρίσκομαι. Δεν έχει και καμιά σημασία εξάλλου. Εχω όλο μου το χρόνο για να φτάσω στη Στυμφαλία που δεν πρέπει να απέχει πάνω από δεκαπέντε ή είκοσι χιλιόμετρα. Γι’ αυτές τις στιγμές βαδίζω στην Ελλάδα εδώ και τόσα χρόνια: για να χάνομαι έτσι σε ένα άγνωστο τοπίο, μέσα στην παράφορη ζέστη, διαλέγοντας κάποιο πευκόφυτο άλσος για μία απροσδιόριστη στάση […]»

 (Ζακ Λακαριέρ, «Το ελληνικό καλοκαίρι»)

Το ελληνικό τοπίο έχει αποτελέσει διαχρονικά αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής από τους περιηγητές του 19ου και του 20ού αιώνα, λόγω της μεγάλης ποικιλότητας και «ευθραυστότητας» που το χαρακτηρίζει αλλά και της γοητείας και ελκυστικότητας που ασκεί στον υποψιασμένο και μη επισκέπτη. Δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός του ως «paysage exquis» από τον μεγάλο ταξιδευτή και ελληνιστή Jacques Lacarrière, στον οποίο οφείλουμε τις πιο εύστοχες περιγραφές του ελλαδικού χώρου και τοπίου.

Μετά τη νομοθετική καταιγίδα για τακτοποιήσεις αυθαίρετων, καταπατήσεις δασών και άλλες απορυθμίσεις, το περιβάλλον και το ελληνικό τοπίο δέχθηκαν σοβαρά πλήγματα. Κάποιοι γκρεμίζουν αυτό που άλλοι χτίζουν. Οντως, προ διμήνου, με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) και τη συμμετοχή διεθνών και εθνικών φορέων πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα και στη λίμνη Στυμφαλία μια σημαντική διεθνής συνάντηση με θέμα «Πολιτιστικά Τοπία σε περιοχές Natura 2000: προς μία νέα πολιτική ολοκληρωμένης διαχείρισης της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς».

Στην εκδήλωση αυτή έλαβαν μέρος -από την Ευρώπη και τη Μεσόγειο- πολιτικοί, ανώτερα στελέχη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και διεθνών οργανισμών, εκπρόσωποι ΜΚΟ, ερευνητές και άλλοι επιστήμονες, οι οποίοι παρουσίασαν ποικιλία αναλύσεων σχετικά με το θέμα. Ταυτόχρονα, κατέθεσαν ιδέες και προτάσεις για το «δέον γενέσθαι» στην υπόθεση της ολοκληρωμένης προστασίας του τοπίου με βάση τις εξελίξεις και τα τεκταινόμενα στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο. Γενικότερα, ο προβληματισμός που αναπτύχθηκε στη συνάντηση, επικεντρώθηκε στην αντίληψη που προσεγγίζει με ενιαίο τρόπο την φυσική και την πολιτιστική κληρονομιά, οι οποίες, ούτως η άλλως, συνιστούν μαζί μια ενιαία πραγματικότητα, χαρακτηριστική έκφραση της οποίας αποτελεί το τοπίο.

Η διακήρυξη της Κοπεγχάγης

Ο πολιτισμός κινητικότητας 

Κείμενο που υιοθετήθηκε κατά τη γενική συνέλευση του 1996 των πόλεων χωρίς αυτοκίνητα

Κοπεγχάγη 6-8 Μαϊου 1996

1. Η κινητικότητα είναι έκφραση ελευθερίας και αναπόσπαστο τμήμα της σύγχρονης κοινωνίας. Η κινητικότητα είναι τμήμα του πολιτισμού μας. Ο πολιτισμός μπορεί να οριστεί ως οι ιδέες, οι πεποιθήσεις και τα έθιμα μιας κοινωνίας.

2. Ωστόσο, η αυξανόμενη κυκλοφορία –ειδικότερα η προερχόμενη από την υπερεξάρτηση από τα ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητα- θέτει σε κίνδυνο την οικιστική και πολιτιστική κληρονομιά των ευρωπαϊκών πόλεων και περιορίζει τόσο την κινητικότητα, όσο και την ποιότητα ζωής των πόλεων:

• Η οικονομική και κοινωνική ευημερία των πόλεων απειλείται σοβαρά από την κυκλοφοριακή συμφόρηση, τη ρύπανση και το θόρυβο.

• Οι κύριοι κυκλοφοριακοί άξονες προκαλούν διάσπαση των συνοικιών, περιορίζοντας την ελευθερία των κατοίκων να μετακινούνται μέσα στις πόλεις μας. Τέτοιοι κυκλοφοριακοί άξονες περιορίζουν τη διάθεσή μας για περπάτημα και ποδηλασία και ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να πραγματοποιούν όλο και περισσότερες μετακινήσεις με ΙΧ αυτοκίνητο.

• Τα εμπορεύματα μεταφέρονται όλο και περισσότερο μέσα στις πόλεις και μεταξύ των πόλεων με φορτηγά αυτοκίνητα. Οι πόλεις αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα σχετιζόμενα με την ταχεία αύξηση της κυκλοφορίας βαρέων οχημάτων.

• Οι πόλεις πρέπει να αντιμετωπίσουν την αυξανόμενη σύγκρουση των απαιτήσεων της οδικής κυκλοφορίας και του ανθρώπινου δικαιώματος στην υγεία. Η υγεία διακυβεύεται όλο και περισσότερο από τη ρύπανση και τον κίνδυνο θανάτου ή τραυματισμού σε τροχαίο ατύχημα.

• Η τρέχουσα αντίληψη είναι ότι η πρόσβαση σε πολλές χαμηλής οικιστικής πυκνότητας προαστιακές περιοχές γίνεται φθηνότερα και ταχύτερα με ΙΧ αυτοκίνητο, και έτσι το ποσοστό των μετακινήσεων που γίνονται με αυτοκίνητο στις προαστιακές περιοχές είναι μεγαλύτερο από αυτό των κεντρικών περιοχών.

• Ο τομέας των μεταφορών είναι ένας ολοένα και σημαντικότερος καταναλωτής ενέργειας και υπεύθυνος για την παραγωγή CO2 και άλλων αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συμφωνήσει να σταθεροποιήσει μέχρι το έτος 2000 τις εκπομπές CO2 στα επίπεδα του 1990.

Επιπλέον, μέσα στο πλαίσιο της σύμβασης για τις κλιματικές αλλαγές, και ειδικότερα στην εντολή της ad hoc ομάδας του Βερολίνου, διεξάγονται συζητήσεις για να καθοριστούν οι πολιτικές και τα μέτρα μείωσης και/ή περιορισμού των αερίων του θερμοκηπίου, ειδικότερα οι εκπομπές CO2 μετά το 2000.

• Η αυξανόμενη εξάρτηση από το ΙΧ αυτοκίνητο που σχετίζεται με νέα πρότυπα αστικής ανάπτυξης, το κλείσιμο των τοπικών υπηρεσιών, η αλλαγή του τρόπου ζωής και η επιδείνωση των δημόσιων συγκοινωνιών συμβάλλουν στον κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό των πολιτών που δεν χρησιμοποιούν αυτοκίνητο

Ευρωπαϊκός Χάρτης Δικαιωμάτων του πεζού

Το Ψήφισμα σχετικά με την προστασία των πεζών και τον Ευρωπαϊκό χάρτη δικαιωμάτων του πεζού, εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων την Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 1988.

Ι. ο πεζός έχει δικαίωμα να ζει σε ένα υγιές περιβάλλον και να απολαμβάνει ελεύθερα τους δημόσιους χώρους μέσα σε κατάλληλες συνθήκες που θα εξασφαλίζουν τη σωματική και ψυχική του υγεία.

II. ο πεζός έχει δικαίωμα να ζει σε αστικά κέντρα ή χωριά οργανωμένα για την εξυπηρέτηση του ανθρώπου και όχι του αυτοκινήτου, τα οποία να διαθέτουν υποδομή προσιτή στους πεζούς και στους ποδηλάτες.

IIΙ. τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και τα μειονεκτούντα άτομα δικαιούνται μία πόλη που να αποτελεί χώρο κοινωνικοποίησής τους και όχι χώρο επιδείνωσης της κατάστασης αδυναμίας τους.

IV. Τα μειονεκτούντα άτομα δικαιούνται ειδικών μέτρων τα οποία θα τους εγγυώνται την όσο το δυνατό μεγαλύτερη ανεξαρτησία κινητικότητας μέσω προσαρμογής του δημόσιου χώρου, τεχνικών συστημάτων κυκλοφορίας και δημοσίων μέσων μεταφοράς (διαχωριστικές γραμμές, προειδοποιητικές ενδείξεις, ακουστική σήμανση, πρόσβαση με ευκολία σε λεωφορεία, τράμ και τραίνα),

V. 0 πεζός δικαιούται να έχει στην αποκλειστική του χρήση αφενός μεν αστικές ζώνες, κατά το δυνατόν εκτεταμένες, οι οποίες δεν θα αποτελούν απλώς “νησίδες πεζώv” αλλά θα εντάσσονται αρμονικά στη γενική συγκρότηση της πόλης, αφετέρου δε διασυνδεόμενες σύντομες, λογικές και ασφαλείς διαδρομές.

VI. Συγκεκριμένα, ο πεζός έχει δικαίωμα:

Καταστατικός χάρτης υποχρεώσεων των Δημοτικών αρχών έναντι των πολιτών στην "κοινωνία της γνώσης"

Αναδημοσίευση από: http://www.citybranding.gr

Η «κοινωνία της γνώσης» δημιουργεί νέα δεδομένα και νέες ευκαιρίες για την ανάπτυξη, την ευημερία και την ποιότητα ζωής. Οι νέες τεχνολογίες αλλάζουν τον τρόπο εργασίας, διασκέδασης, επικοινωνίας και συναλλαγής, μεταλλάσσοντας τις βάσεις του οικονομικού ανταγωνισμού. Αποτελούν εργαλείο για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, δημιουργούν νέες δεξιότητες και την ανάγκη συνεχούς μάθησης και μεταβολής του εκπαιδευτικού συστήματος. Παράλληλα, επιτρέπουν τη βελτίωση των υπηρεσιών στην υγεία, την πρόνοια, το περιβάλλον,τις μεταφορές και συμβάλλουν στην ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς

Στόχος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι η «Κοινωνία της γνώσης» που διαμορφώνεται, να είναι µια κοινωνία για όλους, χωρίς κινδύνους ανισοτήτων όπως η ψηφιακή διαίρεση, όπου διαφυλάσσονται τα δικαιώματα του πολίτη, καθώς και η ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης.

Γι’ αυτό αναλαμβάνουμε, μέσα στη σφαίρα της ευθύνης και των δραστηριοτήτων μας, να εξασφαλίσουμε σταδιακά την αποτελεσματική αναγνώριση και την προστασία των ιδιαίτερων και μετρήσιμων δικαιωμάτων όλων των πολιτών στην «κοινωνία της γνώσης» εγγυώμενοι τα παρακάτω:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι. Υποχρέωση για παροχή ελεύθερης πρόσβασης στο διαδίκτυο και ασφάλειας των προσωπικών δεδομένων

Ι.1. Η Δημοτική αρχή παίρνει πρωτοβουλίες ώστε οι Δημότες να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο μέσω δημοτικών υποδομών , κατά προτίμηση μέσω ευρυζωνικών υποδομών. Ιδιαίτερη βαρύτητα πρέπει να δοθεί στη δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Ι.2. Η Δημοτική αρχή λαμβάνει υπόψη της τις ανάγκες των πολιτών και προνοεί για την καταπολέμηση του ψηφιακού χάσματος σε όλες του τις μορφές (γεωγραφικές, ηλικιακές, άτομα με αναπηρία )

Ι.3. Η Δημοτική αρχή παρέχει εγγυήσεις για την ασφάλεια και την μυστικότητα όλων των προσωπικών στοιχείων που υπάρχουν και διακινούνται στα δημοτικά πληροφοριακά συστήματα.