Ο Σήφης
Βαλυράκης μας λείπει.
Λείπει ως
πατέρας, ως αδελφός, ως σύντροφος - σύντροφος στη ζωή και σύντροφος στους
αγώνες.
Μας λείπει όμως
και ως εκείνη η σπάνια μορφή ανθρώπου που, με τη στάση και τις πράξεις του, μας
θύμιζε τι σημαίνει να υπηρετείς τη δημοκρατία, την πατρίδα και το δίκιο χωρίς
εκπτώσεις.
Τον γνώρισα για
πρώτη φορά στην εξορία, στη Στοκχόλμη. Κι όμως, πριν ακόμη συναντηθούμε, οι
πράξεις του είχαν ήδη φτάσει σε εμάς σαν φλόγα ελπίδας: η απόδειξη ότι, ακόμη
και στις πιο σκοτεινές ώρες, υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι.
Στη μαύρη
περίοδο της δικτατορίας, όταν η καταστολή είχε επιβάλει τη σιωπή και η κοινωνία
αναζητούσε απεγνωσμένα μια χαραμάδα φωτός, ο Σήφης όρθωσε ανάστημα. Η φλόγα της
ελευθερίας δεν φυλακίστηκε – ούτε στο κελί του ΕΑΤ-ΕΣΑ, ούτε στις φυλακές της
Κέρκυρας.
Η ζωή του
έμοιαζε με περιπέτεια βγαλμένη από ταινία, αλλά δεν ήταν μύθος· ήταν μια
συνειδητή επιλογή.
Να γίνει πρωταγωνιστής της δικής του ιστορίας, με πλούσια αντιδικτατορική δράση, με ένταξη από τις πρώτες ημέρες στο ΠΑΚ και αργότερα στο ΠΑΣΟΚ, με συνεχή παρουσία εκεί όπου κρίνονταν οι αξίες και όχι οι ευκολίες.



